خطبهء هيجدهم و من كلام له عليه السّلام فى ذم اختلاف العلماء في الفتيا و فيه يذم اهل الرأى و يكل امر الحكم في امور الدين للقرآن . « 1 » سخنى از آن حضرت در مذمّت اختلاف علما در فتواست ، كه در آن اهل رأى ( و قياس ) را نيز مذمّت مىكند و حكم كردن در مسائل دينى را به قرآن واگذار مىنمايد .

--> ( 1 ) در مورد سند خطبه مطابق آنچه در « مصادر نهج البلاغه » آمده ، اين خطبه را « محمد بن طلحه شافعى » در كتاب « مطالب السئول » ( جلد 1 ، صفحهء 141 ) آورده و تصريح نموده است كه « محمد بن طلحه » گر چه بعد از « سيّد رضى » زيسته ، ولى روايت اين خطبه با تفاوتهاى مختصرى دليل بر اين است كه مصدرى غير از « نهج البلاغه » در اختيار داشته است ، سپس مىافزايد از روايت « قاضى نعمان مصرى » كه قبل از « شريف رضى » مىزيسته در « دعائم الاسلام » استفاده مىشود كه اين خطبه در ميان شيعه معروف بوده است ، نكتهء جالب اين كه از كلام « محمد بن طلحه » به خوبى استفاده مىشود كه اين كلام جزيى از خطبهء سابق است و در واقع هر دو يك خطبه را تشكيل مىدهد و ارتباط بسيار نزديكى با هم دارند لذا اين سؤال پيش مىآيد كه چرا « سيّد رضى » اين دو را از هم جدا كرده است ، نويسندهء « مصادر نهج البلاغه » در اين جا دو احتمال مىدهد : يكى اين كه ممكن است « رضى » از دو كتاب آن را نقل كرده باشد . ديگر آن كه او واقعا نوشته بوده است : و من هذا الكلام . . . يعنى اين سخن بخشى ديگر از خطبهء سابق است ، ولى ناسخان « نهج البلاغه » اشتباه كرده و به صورت : و من كلام له عليه السّلام نوشته‌اند كه ظاهرش كلام مستقل ديگرى است . ( « مصادر نهج البلاغه » ، جلد 1 ، صفحهء 362 با كمى توضيح ) .