ارزشهاى الهى را بر باد مىدهد و راه هر گونه تحريف و تغيير را به استناد افكار و خواسته‌هاى اين و آن باز مىگذارد و اصالت دين را بكلّى از بين مىبرد . اين سخن را با گفتارى از امير المؤمنين على ( ع ) در « كلمات قصار » ( كلمهء 123 ) پايان مىدهيم : آن جا كه مىفرمايد : « طوبى لمن ذلّ في نفسه . . . و عزل عن النّاس شرّه و وسعته السّنّة و لم ينسب الى البدعة ، خوشا به حالى كسى كه در نزد خود كوچك است ( و تكبّر و برتربينى ندارد ) . . . آزار او به مردم نمىرسد ، سنّت پيامبر براى او كافى است و هرگز بدعتى به او نسبت داده نمىشود » ! در اين عبارت سنّت و بدعت در برابر يكديگر قرار گرفته ، آنها كه مطيع فرمان خدا و پيرو سنّت پيامبر او هستند به سراغ بدعت نمىروند ، ولى بدعت گذاران پشت به سنّت پيامبر ( ص ) كرده و به پندار خود آن را كافى نمىدانند كه اين گمراهى بزرگ و خطرناكى است . 2 - خطرناكترين گناه ، بار گناه ديگران را بر دوش كشيدن است بسيارى از گناهان است كه مسئوليت فردى دارد هر چند گناه كبيره‌اى محسوب مىشود ، مانند ارتكاب اعمال منافى عفّت و يا نوشيدن شراب و ساير محرّمات ، ولى خطرناكترين گناهان ، گناهانى است كه گروه ديگرى را به گناه مى افكند و بنيانگذار آن بار گناهان آنها را بر دوش مىكشد بىآن كه چيزى از گناهان آنها كم شود . سردمداران ظلم و فساد ، بدعت گذاران و آمران به منكر و ناهيان از معروف و صاحبان ادّعاهاى باطل در اين گروه جاى دارند . گاه دامنهء گناه انسان بعد از مرگ او تا قرنها و نسلها ادامه دارد و شخص گناهكار بايد جريمهء تمام آنها را بپردازد ( همان گونه كه گاهى كار نيك و صواب چنين است و بركاتش قرنها و نسلها ادامه دارد . )