خطبهء دهم يريد الشيطان او يكنّى به عن قوم منظور حضرت از اين سخن شيطان است يا جمعيّت خاصّى ( كه خوهاى شيطانى داشتند ) ! خطبه در يك نگاه اين « خطبه » نيز به داستان جنگ « جمل » و حوادث دردناك آن اشاره مىكند ، و امام لشكر « طلحه » و « زبير » را به عنوان لشكر « شيطان » معرّفى فرموده سپس به ويژگيهاى خودش در اين ميدان اشاره مىكند و آن گاه برنامهء آيندهء خود را در اين ميدان ضمن جمله‌هاى كوتاه و كوبنده‌اى كه آميخته با تهديدات جدّى براى دشمن است بيان مىفرمايد و ضمن يك پيشگويى صريح نتيجهء اين جنگ خونين را از قبل بيان مىكند . الا و انّ الشّيطان قد جمع حزبه ، و استجلب خيله و رجله ، و انّ معى لبصيرتى : ما لبّست على نفسى ، و لا لبّس علىّ . و ايم اللّه لافرطنّ لهم حوضا انا ماتحه ! لا يصدرون عنه ، و لا يعودون اليه . « 1 »

--> ( 1 ) در مصادر « نهج البلاغه » آمده است كه « مرحوم مفيد » اين خطبه را در « ارشاد » صفحهء 118 نقل كرده است .