شرح و تفسير هياهوى تو خالى از تعبيراتى كه در كلام بالا آمده ، چنين استفاده مىشود كه امام ( ع ) اين سخنان را بعد از پايان جنگ جمل بيان فرموده و اشاره به سخنانى است كه طلحه و زبير و ياران آنها در آغاز جنگ بيان كرده بودند و قال و غوغايى به راه انداختند ولى سرانجام ، كارى از پيش نبرده و مفتضحانه شكست خوردند و « طلحه و زبير » جان خود را در اين راه باختند . امام ( ع ) مىفرمايد : « آنها رعد و برقى نشان دادند ولى با اين همه كارشان به سستى و شكست انجاميد » ( و قد ارعدوا و ابرقوا ، و مع هذين الامرين الفشل ) . اين تشبيه زيبا اشاره به ابرهايى مىكند كه رعد و برق فراوانى ظاهر مىكنند و به مردم نويد باران پربركتى مىدهند امّا سرانجام بى آن كه قطره‌اى ببارد متلاشى و پراكنده مىشوند . سپس امام ( ع ) مىافزايد : « ولى ما رعد ( و برقى ) نشان نمىدهيم تا بباريم و سيلى جارى نمىكنيم مگر اين كه بارانى به راه بيندازيم » ( و لسنا نرعد حتّى نوقع ، و لا نسيل حتّى نمطر ) . اشاره به اين كه ما تا ضربات كارى بر پيكر دشمن وارد نكنيم نمىخروشيم و تا در ميدان مبارزه كار دشمن را نسازيم سر و صدايى به راه نمىاندازيم ! در واقع اين دو جمله كوتاه بيانگر دو مكتب مختلف در فعاليتهاى اجتماعى و نظامى و سياسى است . گروهى مردم سخنند و اهل حرف ، در اين ميدان كه وارد مىشوند غوغا مىكنند ، ولى به هنگام عمل جز سستى و ناتوانى و ناكامى بهره‌اى ندارند .