خطبهء هشتم و من كلام له عليه السّلام يعنى به الزّبير فى حال اقتضت ذلك و يدعوه فى الدّخول فى البيعة ، ثانيا مقصود امام از اين سخن زبير است در جايى كه اقتضاى چنين سخنى داشت و هدف امام اين است كه با اين سخن او را به بيعت خود بازگرداند . خطبه در يك نگاه گوشه‌اى از داستان « طلحه و زبير » و پيمان‌شكنى آنها را در شرح خطبه‌هاى سابق خوانديد ، آنها با امام به ميل و اختيار خود بيعت كردند و حتّى هنگامى كه خدمتش رسيدند و اجازهء رفتن به « عمره » را خواستند ، امام فرمود : شما قصد « عمره » نداريد . سوگند ياد كردند كه هدفى جز اين ندارند ! امام به آنها پيشنهاد كرد كه بار ديگر بيعت خود را تجديد كنيد ، آنها نيز با تعبيرات مؤكّد ، بيعت را تجديد كردند . امام به آنها اجازه داد كه براى « عمره » بروند ، هنگامى كه خارج شدند ، به حاضران فرمود : « به خدا سوگند آنها را در فتنه‌اى مشاهده خواهيد كرد كه ( جنگ و خونريزى به راه مىاندازند و خودشان ) در آن كشته مىشوند » . « 1 » « زبير » براى توجيه پيمان‌شكنى خود بهانه‌اى درست كرد ، و آن اين كه تنها با دستش بيعت كرده و مجبور بوده و با قلب بيعت نكرده است ! امام در پاسخ او اين خطبه را ايراد فرمود ( اين نكته قابل توجّه است كه بعضى اين سخن را به امام

--> ( 1 ) « ابن ابى الحديد » ، جلد 1 ، صفحهء 232 .