از مجموع اين خطبه و مقدمه‌اى كه « سيّد رضى » براى آن آورده ، به خوبى استفاده مىشود كه بعد از رحلت « رسول خدا » ( ص ) ، « ابو سفيان » و « عباس » خدمت آن حضرت آمدند ( و شايد عباس به تحريك ابو سفيان آمده بود ) و امام ( ع ) را به قيام تشويق كردند و تقاضا كردند با او به عنوان خليفه بيعت كنند ولى امام ( ع ) با آگاهى كاملى كه از شرايط زمان داشت و دلسوزى خاصّى كه براى بقاى اسلام و در هم شكستن توطئه‌هاى منافقان مىنمود نه تنها اين بيعت را نپذيرفت بلكه با عباراتى روشن به آنها هشدار داد كه از اين گونه كارها بپرهيزند . از آن جا كه مىدانست افراد ناآگاه يا مغرض به او خرده‌گيريهايى به خاطر سكوتش مىكنند به آنها پاسخ داد و در پايان ، عشق خود را به مرگ و شهادت و لقاى پروردگار بيان مىكند و به علم و آگاهى فراوانى اشاره مىنمايد كه از اسرار است و اجازهء پرده‌بردارى از آن را ندارد .