نكته مبارزهء حقّ و باطل در كلام بالا حقّ و باطل به دو جادّه تشبيه شده است كه گروهى از اين و گروهى از آن مىروند ، اگر بخواهيم اين دو واژه را در يك عبارت كوتاه و روشن تفسير كنيم بايد بگوييم حق همان واقعيّت است و باطل پندارهاى بىاساس و سرابهايى كه به صورت آب نمايان مىشود . به اين ترتيب ذات پاك خداوند كه از هر واقعيّتى روشنتر و بارزتر است ، نخستين چيزى است كه شايستهء نام حقّ است و غير او به هر مقدار كه با او ارتباط دارد حقّ است و به هر اندازه از او بيگانه است باطل است . عالم امكان ، به خاطر انتسابش به خدا حقّ است و به خاطر آميخته بودن با جنبه‌هاى عدمى ، باطل است . تمام راههايى كه انسان را به سوى خدا مىبرد و به هستى او تكامل مىبخشد و مراحل تازه‌اى از حيات جاويد به او مىدهد ، حقّ است و آنچه او را از خدا دور مىكند و به اوهام و خيالات و پندارها پايبند مىسازد ، باطل است . صحنهء اين جهان صحنهء مبارزهء حق و باطل است كه قرآن مجيد براى مجسّم ساختن ابعاد اين مبارزه و نتيجه و سرانجام آن ، مثال بسيار جالب و پر معنايى در سورهء « رعد » بيان فرموده است : حقّ را به آبى تشبيه مىكند كه از آسمان نازل مىشود و به صورت سيلاب از دامنهء كوهها جارى مىشود و باطل را به كفهايى تشبيه مىكند كه بر اثر آلودگى آب بر آن ظاهر مىشود ، امّا مدّت زيادى طول نمى كشد آب وارد جلگه مىشود آلودگى ته‌نشين مىشود ، كفها از بين مىرود و آنچه مايهء حيات و آبادانى است باقى مىماند . « 1 »

--> ( 1 ) سورهء رعد ، آيهء 17 . شرح دقايق اين مثال قرآنى را در تفسير نمونه ، جلد 10 ، ذيل همين آيه مطالعه فرماييد .