و اتوسّمكم « 1 » بحلية المغترّين « 2 » ) . در روايات آمده است كه « طلحه و زبير » مدّتى بعد از بيعت با « على » ( ع ) به خدمتش آمدند و براى رفتن به « عمره » از آن حضرت اجازه گرفتند . امام ( ع ) كه آثار نفاق و پيمان‌شكنى را در آنان مىديد ، بار ديگر از آنها پيمان وفادارى و بيعت گرفت ، ولى همان گونه كه مىدانيم به پيمان خود وفادار نماندند و آتش « جنگ جمل » را روشن كردند كه در آن آتش ، بيش از ده هزار نفر از مسلمين سوختند و بىشك گروه زياد ديگرى در اين توطئه سهيم و شريك بودند و با اين كه بيعت كرده بودند در صدد پيمان‌شكنى بر آمدند و مخاطب « على » ( ع ) همين گروهند . « ابن ابى الحديد » در يكى از كلمات خود نقل مىكند كه : « على » ( ع ) در آن روزى كه « زبير » با او بيعت كرد فرمود : « من از اين بيم دارم كه تو پيمان خود را بشكنى و با اين بيعت مخالفت كنى ! » عرض كرد : « بيم نداشته باش چنين چيزى تا ابد از من سر نمىزند ! » امام ( ع ) فرمود : « خداوند گواه و شاهد من بر اين موضوع باشد » ؟ عرض كرد : « آرى » پس از چند روز « طلحه و زبير » خدمت امير مؤمنان ( ع ) آمدند و عرض كردند : « تو مىدانى در زمان حكومت « عثمان » چه اندازه به ما جفا شد ! و مىدانى او همواره طرفدار « بنى اميّه » بود اكنون كه خداوند خلافت را به تو سپرده است ، بعضى از اين فرمانداريها را در اختيار ما بگذار » ! امام ( ع ) فرمود : « به قسمت الهى راضى باشيد تا من در اين باره فكر كنم و بدانيد من كسى را در اين امانت شريك نمىكنم مگر اين كه از ديانت و امانت او راضى و مطمئن باشم . . . » . آنها از نزد حضرت بيرون آمدند در حالى كه يأس از رسيدن به مقام ، آنها را فرا گرفته بود و چيزى نگذشت كه اجازه براى « عمره » گرفتند .

--> ( 1 ) « اتوسّمكم » از مادهء « وسم » ( بر وزن رسم ) به معنى اثر و علامت است و اين جمله اشاره به اين است كه من آثار پيمان‌شكنى را از آغاز در شما مىديدم . ( 2 ) « مغترّين » از مادهء « غرور » به معنى فريب است .