انتخابى بودن امامت و خلافت دارد . پاسخ اين سؤال با توجّه به يك نكته روشن است و آن اين كه : امامت و خلافت داراى واقعيّتى است و مقام ظهور و به روزى : واقعيّت آن از سوى خدا و به وسيلهء پيامبر ( ص ) تعيين مىشود ، ولى ظهور و بروز آن و تدبير و تصرّف در امور مسلمين و جامعهء اسلامى ، منوط به اين است كه در مردم آمادگى وجود داشته باشد و يار و ياورانى براى حمايت از آن به پا خيزند و اين جز با بيعت و پذيرش مردم امكان‌پذير نيست . به همين دليل على ( ع ) در دوران خلفاى سه‌گانه - يعنى حدود 25 سال - خانه نشين بود و در امر خلافت دخالتى نمىكرد در عين اين كه مقام امامت او كه از سوى خدا بود هيچ گونه كمبودى نداشت . شبيه همين معنى در بارهء بعضى از ديگر از امامان مانند امام صادق ( ع ) ديده مىشود كه از سوى « ابو مسلم » پيشنهاد خلافت به آن حضرت شد و حضرت چون اطمينان به توطئه داشت نپذيرفت . و گاه به امامان پيشنهاد مىكردند كه چرا قيام نمىكنيد و مقام خلافتى را كه از آن شماست بر عهده نمىگيريد ؟ در جواب مىفرمودند : « ما يار و ياور به مقدار كافى براى اين امر نداريم » . « 1 » 2 - چه سؤالاتى در آن نامه بود ؟ مرحوم « شارح بحرانى » در كتاب خود از « ابو الحسن كيدرى » نقل مىكند ، در نامه‌اى كه در پايان اين خطبه به دست على ( ع ) داده شد ، ده سؤال بود : 1 - جاندارى كه از شكم جاندار ديگرى خارج شد و فرزند او نبود چه بود ؟ امام فرمود : حضرت « يونس ( ع ) » بود كه از شكم ماهى خارج شد . 2 - چيزى كه كمش مباح و زيادش حرام بود چه بود ؟

--> ( 1 ) اصول كافى ، جلد 2 ، صفحهء 242 . كتاب الايمان و الكفر ، باب فى قلّة عدد المؤمنين ، حديث 4 .