مىفرمايد : « و از ميان خلق خدا شنوندگانى را برگزيده كه دعوت او را به سويش اجابت كرده و سخنش را تصديق نموده‌اند » ( و اختار من خلقه سمّاعا « 1 » اجابوا اليه « 2 » دعوته و صدّقوا كلمته ) . در احاديث اسلامى آمده است كه ابراهيم و اسماعيل بعد از آن كه مأموريت خدا را در بناى خانهء خدا انجام دادند خداوند به ابراهيم دستور داد كه مردم را با صداى رسا به حج دعوت كند . او عرضه داشت : صداى من به جايى نمىرسد ، خداوند فرمود : بر تو صدا زدن و بر من رساندن ، ابراهيم بر فراز مقام كه در آن روز به خانهء كعبه چسبيده بود قرار گرفت ، مقام مرتفع شد تا آنجا كه از كوهها برتر گشت ، ابراهيم انگشت در گوش خود گذاشت و با صداى بلند در حالى كه رو به شرق و غرب كرده بود گفت : « ايّها النّاس كتب عليكم الحجّ الى البيت العتيق فاجيبوا ربّكم ، اى مردم حجّ خانهء خدا بر شما مقرّر شده است دعوت خدا را اجابت كنيد » و تمام كسانى كه در پشت درياهاى هفتگانه و در ميان مشرق و مغرب تا انتهاى زمين بودند بلكه كسانى كه در پشت پدران و رحم مادران قرار داشتند ، صداى او را شنيدند « و لبّيك اللّهمّ لبّيك » گفتند . « 3 » در بعضى از روايات آمده است ، آنها كه لبّيك گفتند به تعداد لبيك گفتنهايشان موفّق به انجام حجهاى متعدّد مىشوند و آنها كه نگفته‌اند توفيقى نصيبشان نخواهد شد . « 4 » بار ديگر به فلسفهء حج و آثار سازندهء آن باز مىگردد و مىفرمايد : « آنها

--> ( 1 ) « سمّاع » بر وزن طلّاب ، جمع « سامع » است ( مانند طلاب كه جمع طالب است ) . ( 2 ) ضمير « اليه » ممكن است به خانهء كعبه يا به خداوند بازگشت كند و در مفهوم جمله تفاوت چندانى حاصل نمىشود . ( 3 ) نور الثقلين ، جلد 3 ، صفحهء 488 ، حديث 74 . ( 4 ) شرح نهج البلاغهء مرحوم خويى ، جلد 2 ، صفحهء 249 ( به نقل از كافى ) و بحار الانوار ، جلد 96 ، صفحهء 187 .