آنها شهامت در حدّ بالا براى ابلاغ رسالت در برابر اقوام جاهل و لجوج ، و ايستادگى در مقابل همهء موانع تا سر حدّ شهادت . و اين همان است كه امام ( ع ) در فراز بالا به آن اشاره فرموده كه : كمى نفرات و فراوانى دشمنان و تكذيب كنندگان ، هرگز مانع انجام وظيفهء آنها نبود و هر گاه تاريخ انبيا را مطالعه كنيم ( مخصوصا تاريخ پيامبر اسلام را ) صدق اين سخن به وضوح در آن ديده مىشود . قرآن مجيد نيز اين صفت را يكى از ويژگيهاى مبلّغان رسالت الهى شمرده ، مىفرمايد : « الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ وَ يَخْشَوْنَهُ وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً إِلَّا اللَّهَ » ، پيامبرانى كه تبليغ رسالتهاى الهى مىكردند و ( تنها ) از او مىترسيدند و از هيچ كس جز خدا بيم نداشتند » . « 1 » از تعبير امام در اين فراز - به گفتهء نويسندهء منهاج البراعة - روشن مىشود كه تقيّه بر انبياء جايز نيست و اگر مىبينيم فخر رازى به شيعهء اماميه اين معنى را نسبت داده است كه « آنها حتى اظهار كفر را بر انبيا در مقام تقيّه جايز مىشمرند » سخنى باطل و بىاساس است . « 2 » بلكه مطلب از اين بالاتر است ، زيرا تقيّه كردن براى امامان و حتّى افراد عادى در آنجا كه اصل دين در خطر بوده باشد حرام مىباشد ، به تعبير ديگر : تقيّه ، گاه واجب است و گاه حرام ، آنجا كه ترك تقيّه سبب هدر دادن نيروها بدون دليل است ، تقيّه واجب است ، مثل اين كه جمعى از مسلمانان بر اثر پيشامدى در دست دشمنان اسلام گرفتار شوند و به گونه‌اى باشد كه اگر اظهار اسلام كنند دشمن ، همه را نابود كند و مسلمانان به ضعف و شكست كشيده شوند ، در اين جا بايد عقيدهء خود را كتمان نمايند تا نيروها را بيهوده هدر ندهند ، ولى گاه مىشود كه مكتوم داشتن عقيده باعث ضعف و زبونى و ذلّت است ، در اين جا واجب است

--> ( 1 ) سورهء احزاب ، آيهء 39 . ( 2 ) منهاج البراعة ، جلد 2 ، صفحهء 160 .