جالب اين كه از ميان صفات ويژهء پيامبران ، در اين جا ، روى استقامت و شهامت و پايمردى آنان تكيه شده است . در ادامهء معرفى پيامبران ، چنين مىفرمايد : « پيامبرانى كه بعضى به ظهور پيامبران آينده بشارت داده شده بودند يا به وسيلهء پيامبران پيشين شناخته شدند » ( من سابق سمّى له من بعده او غابر « 1 » عرّفه من قبله ) . در اين عبارت يكى از روشهاى مهم شناسايى انبيا را مشخص فرموده است و آن اين كه انبياى پيشين ، انبياى بعد را معرفى مىكردند و انبيا بعد ، به وسيلهء پيامبران پيشين شناخته مىشدند . « 2 » در پايان اين فراز مىافزايد : « به اين ترتيب ، قرنها گذشت و روزگاران سپرى شد ، پدران رفتند و فرزندان جانشين آنها شدند » ( على ذلك نسلت « 3 » القرون و مضت الدّهور و سلفت الآباء و خلفت الابناء ) . نكته‌ها 1 - پيامبران به منزلهء باغبانند ! از تعبيرات بسيار زيبا و حساب شده‌اى كه در اين كلام امام ( ع ) آمده است به خوبى استفاده مىشود كه دست قدرت خدا استعداد همهء نيكيها و خوشبختيها را

--> ( 1 ) « غابر » از مادّهء « غبار و غبور » به معنى هر چيزى است كه باقى مىماند و لذا باقيماندهء شير در پستان را غبرة مىگويند و باقيماندهء خاك را در فضا غبار مىنامند و به اشخاص يا زمانهاى گذشته « غابر » گفته مىشود . ( به مقاييس ، مفردات و لسان العرب مراجعه شود ) . ( 2 ) در بعضى از نسخه‌هاى نهج البلاغه « سمّى » به صورت فعل مجهول نوشته شده و آنچه در بالا گفته شد موافق همين نسخه است ولى اگر به صورت فعل معلوم باشد مفهومش چنين مىشود « پيامبرانى كه پيامبر بعد نام آنها را ذكر كرده است » ولى احتمال اوّل مناسبتر است . ( 3 ) تعبير به « نسلت القرون » از مادهء « نسل » كه به معنى فزونى فرزندان است مىباشد و اين تعبير كنايهء زيبايى است از قرنهايى كه پشت سر هم در مىآيند گويى هر قرنى از قرن ديگر متولد مىشود و اين فرزندان پيوسته فزونى مىگيرند .