به زندگى پر رنج و زحمت زمين فرستاد . اين دورنما و عصاره‌اى از محتواى اين بخش از كلام مولا و داستان آدم به طور كلّى است ، اكنون به اصل خطبه باز مىگرديم و به تفسير جمله‌هاى آن مىپردازيم . نخست مىفرمايد : « سپس خداوند سبحان ، آدم را در خانه‌اى سكنى بخشيد كه زندگيش را در آن پر نعمت و گوارا كرده بود » ( ثمّ اسكن سبحانه آدم دارا ارغد « 1 » فيها عيشه ) . « و جايگاه او را امن و امان قرار داده بود » ( و آمن فيها محلّته ) . و به اين ترتيب ، دو ركن اصلى زندگى كه امنيّت و وفور نعمت است در آن جمع بود . تعبير امام ( ع ) در اين عبارت در واقع اشاره به آيهء 35 سورهء بقره است كه مىفرمايد : « « وَ قُلْنا يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَ كُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما » ، به آدم گفتيم تو و همسرت در بهشت ساكن شويد و از نعمتهاى آن از هر جا مىخواهيد پاك و گوارا بخوريد . در عين حال به او هشدار داد « و او را از ابليس و عداوت و دشمنىاش بر حذر داشت » ( و حذّره ابليس و عداوته ) . به اين ترتيب ، هم راه سعادت را به او نشان داد و هم چاه بدبختى و شقاوت را ، و بر او حجّت را از هر نظر تمام كرد . اين تعبير ، اشاره به چيزى است كه در آيهء 117 سورهء طه آمده است كه مىفرمايد : « فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى » ، گفتيم اى آدم ! اين ( ابليس ) دشمن تو و

--> ( 1 ) « ارغد » از مادهء « رغد » بر وزن ( صمد ) در اصل به معنى زندگانى خوب و گسترده است و به معنى فراوانى نعمت در مورد انسان و حيوانات نيز مىآيد . ( مفردات و مقاييس اللغة ) .