چو بتوان شد دواى دردمندان * نشايد گشت درد مستمندان به رنج مردم از خورسند گردى * به زنجير ستم پابند گردى و اگر خوشنودى از آسايش خلق * تو را آسيب دوران نفشُرَد حلق ز من بنيوش و جاى بد ، نكوئى * به كار خلق كن گر پاك خوئى * * *