101 - صدايش به قهقه بلند نمىشود « وانْ ضَحِك لم يَعْلُ صَوتُه » ترجمه : پرهيزگار اگر بخندد ، صداى خنده او بلند نمىشود . * * * شرح : اين خصلت نشانه وقار دارنده آن است ، لبخند ، خنده بزرگان است ، حتى بعضى موقع خنديدن دندانهايشان آشكار نمىشود . آنها كه اعتقاد به مبدأ و معاد دارند و از عاقبت اعمال خود باخبرند ، محزونند و اين حزن مانع از خنده نامعقول آنها است و در حد حُسن اخلاق و معاشرت و خوشروئى ، لبخند زنند ، آنها كه نه اعتقادى دارند و نه به عاقبت خود مىانديشند ، از حزن در قلب آنها خبرى نيست و از اين روى فكر مىكنند در آسايش هستند ، در حالى كه توهّمى بيش نيست ! رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) هيچ وقت صداى خنده‌اش بلند نمىشد و تنها تبسّم مىكردند . و گويا همه انبياء ( عليهم السلام ) چنين بوده‌اند . در جريان حضرت سليمان ( عليه السلام ) با مورچه در قرآن آمده كه حضرت سليمان ( عليه السلام ) خنده‌اى تبسّم‌گونه كردند : فَتَبَسَّمَ ضَاحِكاً مِّنْ قَوْلِهَا « 1 » و اين روش انبياء نشانه وقار و توجه آنها به عالم ديگر بود .

--> ( 1 ) . سوره نمل ، آيه 19 . .