فلك بر جام اقبالش زند سنگ * كه گردد از هجوم غصه دلتنگ نگردد زشت ليكن نيك نامش * فزون گردد زِهَر سختى مقامش دلش آزاد شد از دام اوهام * دو زلف يار گشت آن مرغ را دام الهى دام بگسل دانه بگذار * برون شو زين قفس بر طرف گلزار * * *