بزرگى شما است ، خود را در نزد خدا و كتاب و خلق بزرگ و بزرگوار كرده‌اى . از امام صادق ( عليه السلام ) در مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه رسيده كه سخاوت از اخلاق انبياء ( عليهم السلام ) است و ستون ايمان محسوب مىشود و مؤمنى نيست مگر اينكه سخى است و سخى نيست مگر اينكه صاحب مقام يقين به معارف الهى و داراى همتى عالى است ، زيرا سخاوت پرتو و شعاع نور يقين است و كسى كه مقصود و مقصد از سخاوت را كه رسيدن به مقام قرب حق است شناخت ، آنچه بذل مىكند گرچه زياد باشد بر او آسان است . رسول گرامى ( صلى الله عليه و آله ) ب نيز فرمودند : فطرى و جِبِلِّى دوستدار خداوند نمىشود مگر سخاوت و سخاوت چيزى است كه به هر چيز دوست داشتنى تعلق مىگيرد ( نه هر چيزى كه انسان علاقه‌اى به آن ندارد و به تعبير قرآن كريم : لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ « 1 » و از علامت و نشانه بخشندگى و سخاوت اين است كه هرگز در فكر آن نيست كه مال دنيا نصيب چه كسى هست يا مىشود و كدام فرد مالك يا حاكم مىشود خواه آن ثروتمند و مالك مؤمن باشد يا كافر ، مطيع باشد يا معصيت‌كار ، شريف باشد يا انسان پست ، فرد سخاوتمند به ديگرى اطعام مىكند در حالى كه خود گرسنه است و ديگرى را مىپوشاند در حالى كه خود برهنه است ، به ديگرى مىبخشد و از قبول بخشش ديگرى امتناع مىكند ، از اعطاء ديگرى ممنون مىشود و از اعطاء خود منّتى بر طرف نمىگذارد . فرد سخاوتمند ، اگر دنيا را مالك شود و كليد خزائن عالم در اختيار او باشد ، خود را بيگانه مىبيند ( خود را نسبت به آن اموال اجنبى مىبيند ) و اگر بر فرض در راه خدا در ساعتى همه را انفاق و بخشش كند ، ملول و متأثر نمىشود ( زيرا علاقه و همبستگى بين خود و اين اموال احساس نمىكند ) .

--> ( 1 ) . سوره آل عمران ، آيه 92 . .