با خدعه پاداششان دهد و هنگامى كه به نماز مىايستند ، با حالت كسالت مىايستند و براى مردم ريا مىكنند و ذكر خدا نمىكنند ، مگر كم يُرَاءُونَ النَّاسَ وَلَا يَذْكُرُونَ اللهَ إِلَّا قَلِيلا « 1 » بعضى از مفسرين گفته‌اند : خداوند ذكر آنها را قليل شمرده ، زيرا خداوند سبحان ذكر آنها را قبول نمىكند و هر چه را خداوند ردّ كند ، آن قليل است ، ذكر بايد با خلوص باشد و گرنه انسان رياكار مشرك است ، مرحوم خوئى روايتى را آورده كه امام صادق ( عليه السلام ) از پدرانشان نقل مىكنند كه از رسول اللّه ( صلى الله عليه و آله ) سؤال شده درباره اينكه نجات در روز قيامت در چيست ؟ فرمودند در اينكه خدعه نكنند خداوند را ، كه با آنها خدعه مىكند . . . گفته شد : چگونه با خدا خدعه و نيرنگ مىشود ، فرمود به اينكه عمل مىكند بر طبق امر خداوند و غير او را با اين عمل اراده مىكند و براى خدا انجام نمىدهد ، پس از ريا بپرهيزيد ، زيرا شرك به خدا است ، رياكننده روز قيامت با چهار نام خوانده مىشود . اى كافر ، اى فاجر ، اى غادر ( نيرنگ زننده و حيله كننده ) اى خاسر ( زيانكار ) عمل تو نابود شد و اجر و پاداش تو باطل گشت و براى تو امروز بهره‌اى نيست ؛ از كسى اجر خود را بگير كه براى او عمل كردى . ذاكرِ ريائى نه اينكه نامش در دفتر غافلان است بلكه در دفتر محرومان و زيانكاران است و خداوند ما را از شرّ ريا مصون دارد . آرى از صفات پرهيزگاران اين است كه در ميان غافلين نيز در ياد خدا هستند و در ميان افراد خواب بيدارند . بسيارى را مىبينيم كه براى توجيه كار باطل خود مىگويند ، نمىشود در ميان بى نمازها نمازخوان بود ، نمىشود در ميان افراد « متمدن و امروزى » ، « امّل » بود ، چگونه مىشود در جائى كه پر از فساد است آلوده نباشم چطور در خانواده‌اى كه پدر و مادرم بىنماز و غيرمقيد به شريعت هستند ، صالح و با تربيت باشم ، چطور در جامعه‌اى كه پر از نيرنگ و حيله و كلاه سر مردم گذاردن است

--> ( 1 ) . سوره نساء ، آيه 142 . .