است ؛ و در اين صورت اشاره به مسألهء توحيد مىباشد . در حالى كه « لِقائِهِ » اشاره به مسألهء معاد است ، يعنى آنها هم منكر مبدأ هستند و هم منكر معاد . و يا اشاره به « آيات تشريعى » يعنى آياتى كه خداوند بر پيامبرانش نازل كرده ، كه هم از مبدأ سخن مىگويد ، هم از نبوّت و هم از معاد ، و در اين صورت تعبير به « لِقائِهِ » از قبيل ذكر عام بعد از خاص است . اين احتمال نيز ، وجود دارد كه ، منظور ، همهء آيات خدا در عالم آفرينش و تشريع است . « 1 » [ آيَةٍ : ] « مَا نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ » « آيه » جمع « آى » در لغت ، به معناى نشانه و علامت است . « 2 » [ آيَةً بَيِّنَةً : ] « مِنْها آيَةً بَيِّنَةً » تعبير به « آيَةً بَيِّنَةً » ( نشانهء روشن ) اشاره به آثار باقىماندهء شهر « سدوم » است كه طبق آيات قرآن در مسير راه كاروان‌هاى مردم « حجاز » قرار داشت ، و تا زمان ظهور پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله نيز باقى بود . « 3 » * * *

--> ( 1 ) . عنكبوت ، آيهء 23 ( ج 16 ، ص 258 ) ( 2 ) . بقره ، آيهء 106 ( ج 1 ، ص 449 ) ( 3 ) . عنكبوت ، آيهء 35 ( ج 16 ، ص 282 )