استدلال ( مقدم كردن اصالة عدم الزيادة ) ، چيزى جز سيره عقلا نيست ؛ و در امثال اين موارد كه احتمال قوى مىدهيم زيادى در روايت ، توسط خود رواى هنگام نقل به معنا حاصل شده - چرا كه راوى ، اولًا به خاطر تناسب حكم و موضوع ، و ثانيا به خاطر وجود موارد مشابه آن در روايات ، مانند « لا رهبانية فى الاسلام » و « لا إخصاء فى الاسلام » ، سابقه ذهنى اين قيد را دارد - معلوم نيست بناى عقلا بر تقديم « اصالة عدم الزيادة » باشد . علاوه بر اين ، به نظر ما نيز هيچ دليلى بر اعتبار اين اصل ( تقدم اصالة عدم الزيادة ) و امثال آن ، كه به بناى عقلا نسبت داده مىشود نداريم ؛ و عقلا هيچگاه چنين اصل هايى را در امور خود به كار نمىبرند ، بلكه آن‌چه از سيره عقلا مشاهده مىكنيم اين است كه در اين‌گونه موارد اگر در كار خودشان دچار ترديد شده باشند به هر راهى كه موجب اطمينان شود اعتماد مىكنند ؛ و اگر بخواهند براى ديگرى دليل بياورند ، بر قراين لفظيه و حاليه و مقاميه‌اى كه به طور معمول موجب اطمينان مىشود تكيه مىكنند ؛ واصرار خاصّى بر مقدم كردن « اصالة عدم الزيادة » بر « اصالة عدم النقيصه » ندارند . آيا هنگام مطالعه كتاب‌هايى كه به دست شما مىرسد ، به « اصالة عدم الزيادة »