و از آن‌جا كه در استقصاء اين روايات ، فوائد فراوانى است كه در بررسى موردى برخى از آن‌ها حاصل نمىشود ، لازم ديديم ابتدا تمام رواياتى كه در اين مسأله در كتب بزرگان به آن استناد شده را ذكر كنيم ؛ ازاين‌رو سعى ما بر اين است كه همهء آن‌چه محقّقان در رساله‌هايى كه در اين باب گرد آورده‌اند را جمع كرده ، و آن‌چه در منابع ديگر نيز به آن دست يافته‌ايم را ضميمه كنيم ؛ ولى باز هم امكان دارد رواياتى وجود داشته باشد كه ما بر آن دست نيافته باشيم ، و با جست‌وجوى بيشتر بتوان موارد ديگرى نيز يافت . در هر حال ما ابتدا رواياتى كه بزرگان علماى اماميّه ( رضوان اللَّه تعالى عليهم ) آن را ذكر كرده‌اند ، نقل كرده ، وسپس آن‌چه در كتب اهل سنت روايت كرده‌اند را بيان خواهيم كرد . روايات عام از طريق شيعه 1 . مرحوم كلينى رحمه الله ، در كتاب « الكافى » « 1 » ، از ابن مسكان ، از زراره ،

--> ( 1 ) . الكافى ( ط الإسلامية ) ، ج 5 ، ص 294 ، ح 8 از باب الضرار : « عَلِى بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ بُنْدَارَ ، عَن‌ْأَحْمَدَ بْنِ أَبِى عَبْدِاللَّهِ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا ، عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ مُسْكَانَ ، عَنْ زُرَارَةَ ، عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ عليه السلام ، قَالَ : إِنَّ سَمُرَةَ بْنَ جُنْدَبٍ كَانَ لَهُ عَذْقٌ ، وَكَانَ طَرِيقُهُ إِلَيْهِ فِى جَوْفِ مَنْزِلِ رَجُلٍ مِنَ الْأَنْصَارِ ، فَكَانَ يَجِىءُ وَيَدْخُلُ إِلَى عَذْقِهِ بِغَيْرِ إِذْنٍ مِنَ الْأَنْصَارِيِّ ؛ فَقَالَ لَهُ الْأَنْصَارِي يَا سَمُرَةُ لَاتَزَالُ تُفَاجِئُنَا عَلَى حَالٍ لَانُحِبُّ أَنْ تُفَاجِئَنَا عَلَيْهَا ، فَإِذَا دَخَلْتَ فَاسْتَأْذِنْ ؛ فَقَالَ لَاأَسْتَأْذِنُ فِى طَرِيقٍ وَهُوَ طَرِيقِى إِلَى عَذْقِى ؛ قَالَ فَشَكَا الْأَنْصَارِى إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله ، فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله فَأَتَاهُ فَقَالَ لَهُ : إِنَّ فُلَاناً قَدْ شَكَاكَ وَزَعَمَ أَنَّكَ تَمُرُّ عَلَيْهِ وَعَلَى أَهْلِهِ بِغَيْرِ إِذْنِهِ ، فَاسْتَأْذِنْ عَلَيْهِ إِذَا أَرَدْتَ أَنْ تَدْخُلَ ؛ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَسْتَأْذِنُ فِى طَرِيقِى إِلَى عَذْقِى ؟ ! فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله : خَلِّ عَنْهُ وَلَكَ مَكَانَهُ عَذْقٌ فِى مَكَانِ كَذَا وَكَذَا ؛ فَقَالَ لَا ؛ قَالَ : فَلَكَ اثْنَانِ ؛ قَالَ لَاأُرِيدُ ؛ فَلَمْ يَزَلْ يَزِيدُهُ حَتَّى بَلَغَ عَشَرَةَ أَعْذَاقٍ ؛ فَقَالَ لَا ؛ قَالَ : فَلَكَ عَشَرَةٌ فِى مَكَانِ كَذَا وَكَذَا ؛ فَأَبَى ؛ فَقَالَ : خَلِّ عَنْهُ وَلَكَ مَكَانَهُ عَذْقٌ فِى الْجَنَّةِ ؛ قَالَ لَاأُرِيدُ ؛ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله : إِنَّكَ رَجُلٌ مُضَارٌّ وَلَا ضَرَرَ وَلَا ضِرَارَ عَلَى مُؤْمِنٍ ؛ قَالَ ثُمَّ أَمَرَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله فَقُلِعَتْ ثُمَّ رُمِى بِهَا إِلَيْهِ ، وَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله : انْطَلِقْ فَاغْرِسْهَا حَيْثُ شِئْتَ » . [ به جهت اين‌كه در وسايل الشيعه ، عين عبارت اين روايت را ذكر نكرده ، ما اصل روايت را از كتاب كافى نقل كرده‌ايم ] .