كه در اصل از « بشره » به معناى صورت گرفته شده ، معناى وسيعى دارد ، و هر گونه خبرى را كه در صورت انسان اثر بگذارد و آن را مسرور يا غم آلود كند ، شامل مىشود . و در آيهء اخير اين دسته از منافقان چنين توصيف شده‌اند : « آنها كافران را به جاى مؤمنان دوست خود انتخاب مىكنند ( الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ) » . سپس مىگويد : هدف آنها از اين انتخاب چيست ! « آيا به راستى مىخواهند آبرو و حيثيّتى از طريق اين دوستى براى خود كسب كنند ( أَيَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ ) ! » « در حالى كه تمام عزّتها مخصوص خداست ( فَإِنَّ الْعِزَّةَ للَّهِ جَمِيعاً ) ! » زيرا عزّت همواره از « علم » و « قدرت » سرچشمه مىگيرد و اينها كه قدرتشان ناچيز و عملشان نيز همانند قدرتشان ناچيز است ، كارى از دستشان ساخته نيست كه بتوانند منشأ عزّتى باشند . اين آيه به همهء مسلمانان هشدار مىدهد كه عزّت خود را در همهء شئون زندگى اعم از شئون اقتصادى و فرهنگى و سياسى و مانند آن ، در دوستى با دشمنان اسلام نجويند ، بلكه تكيه‌گاه خود را ذات پاك خداوندى قرار دهند كه سرچشمهء همهء عزّتهاست ، و غير خدا از دشمنان اسلام نه عزّتى دارند كه به كسى ببخشند و نه اگر مىداشتند قابل اعتماد بودند ، زيرا هر روز كه منافع آنها اقتضا كند فوراً صميمىترين متّحدان خود را رها كرده و به سراغ كار خويش مىروند كه گويى هرگز با هم آشنايى نداشتند ، چنان كه تاريخ معاصر شاهد بسيار گوياى اين واقعيّت است ! مجالس اهل نفاق آيهء 140 سورهء نساء : وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتَابِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِى حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِّثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جَامِعُ الْمُنَافِقِينَ وَالْكَافِرِينَ فِى جَهَنَّمَ جَمِيعاً