چه گويمت كه چه مىگفت باد مشك افشان * كه مىگشود به گفتار خود هزاران راز زمن نيوش ومياسا در اين دو روز جهان * كه پيش روى تو راهى است سخت دور و دراز درختهاى كهنسال « ورس » « 1 » بر سركوه * كه ديده‌اند به دامان كوه بس تك و تاز به گوش هوش شنيدم كه دوش مىگفتند * كه همچو نالهء نى بودشان نوا و نواز بسى دميده در اين جويبار سبزهء نغز * بسى شكفته در اين بوستان شكوفهء ناز بسى چميده در اين كوهسار كبك درى * بسى رميده به آن ، آهوان مشك انداز بسى گذشته از اين شاهراه راهروان * كه بود باد بيابان سرودشان دمساز به خويش آى وتماشاى پيشتازان كن * كه هيچ نايد از اين كاروان راه آواز نشان مهر كه ديده است در سراى سپنج * جهان به كس ننمايد دو روز چهرهء باز همى برد پى امروز آنچه در ديروز * همى كند بسرانجام ، آنچه در آغاز به ساز وسوز وبهار وخزان شكيبا باش * به تنگناى جهان باش « ورس » را انباز به هرزه راه مپيما و خويش خسته مساز * كه پيش تو باشد بسى نشيب و فراز « 2 »

--> ( 1 ) نوعى درخت با شاخه‌ها و بوته هاى بلند ( 2 ) همان ص 213 به نقل از استاد سبحانى