پيامبران را انكار كردند و گفتند : ما به شما ايمان نمىآوريم و رسالت شما را انكار مىكنيم و چون در دنيا از مال و فرزندان بيشترى برخورداريم و سعادتى نيست جز در همين دنيا و شقاوتى هم نيست جز در نداشتن مال و متاع اين دنيا ، پس در آخرت هم ما معذّب نخواهيم بود و اين سخن آنها ناشى از بىخبرى و غفلت محض است همچنانكه در جاى ديگر هم از قول كافران نقل مىشود كه ( وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً وَ لَئِنْ رُجِعْتُ إِلى رَبِّي إِنَّ لِي عِنْدَهُ لَلْحُسْنى ) « 1 » و من گمان نمىكنم كه قيامتى برپا شود و بفرضى كه من بسوى پروردگارم بازگردم ، باز هم نزد او نعمت و خوبى خواهم داشت ) ( 36 ) ( قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ ) : ( بگو همانا پروردگار من است كه روزى را بر هر كس بخواهد گشايش داده و يا تنگ مىگيرد اما بيشتر مردم نمىدانند ) اين آيه و سه آيهء بعدى جواب گفتار مشركين است ، در اين آيه از اين راه وارد شده كه مسأله رزق و كمى و زيادى آن به دست خداست و اوست كه مطابق حكمت و مصلحت خود به بعضى افراد روزى وسيع مىدهد و بر بعضى ديگر روزى اندك و محدود ، بنابراين كمى و زيادى اموال و اولاد ، ارتباطى با كرامت ذاتى افراد ندارد . امّا بيشتر مردم اين مطلب را نمىدانند و روزى را به اسباب ظاهرى نسبت مىدهند و آن را مربوط به حزم و تدبير ظاهرى خود مىدانند و حال آنكه روزى بدست خداست . ( 37 ) ( وَ ما أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِنْدَنا زُلْفى إِلَّا مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِكَ لَهُمْ جَزاءُ الضِّعْفِ بِما عَمِلُوا وَ هُمْ فِي الْغُرُفاتِ آمِنُونَ ) : ( و اموال و اولاد شما چنان نيست كه باعث تقرّب شما نزد ما شود ، مگر كسى كه ايمان آورد و عمل شايسته كند ، كه اين گونه افراد پاداشى دو برابر آنچه مىكردند داشته و در غرفه‌هاى بهشتى ايمن هستند ) اين آيه جواب دوّم به سخن آنهاست كه مىفرمايد ، نبودن عذاب نتيجه تقرّب به خداست ، نه اينكه نتيجهء داشتن اموال و اولاد بيشتر باشد . چون مال و فرزند باعث تقرّب

--> ( 1 ) . سوره حم سجده آيه 50