5 ميراث ادبى و هنر شاعرى شعر گفتن موهبتى است خدادادى ، و از فطرت انسان سرچشمه مىگيرد ، ليكن ، طبع روان و موهبت خداى رحمان به تنهايى كافى نيست ، قواعد و قوانين و آيينى دارد كه به تدريج از تجارب گذشتگان به دست آمده هر چه بر تجربيات افزوده مىشود ، و شعر آراسته‌تر و پيراسته‌تر مىگردد ، و رو به رشد و كمال مىرود ، همچنان كه اكتسابات و قوانين و تجربيات نيز به تنهايى براى شعر خوب و روان گفتن بسنده نيست و طبع روان و موهبت لازمهء آن است . سيّد رضى كه از ده سالگى شعر خوب و پخته مىگويد ، اديبان و شعر شناسان آينده‌اى درخشان و نبوغى تابان برايش پيش‌بينى مىكنند . امّا آيا سيّد رضى ، در دوران كودكى تحت تأثير شاعران و نويسندگان پيش از خود نبوده است ؟ پاسخ مثبت است ، زيرا امكان ندارد وى كه در محيطى علمى و فرهنگى و ادبى قرار دارد ، از اشعار و آثار گويندگان و نويسندگان و بزرگان ادب و بلاغت ، و شهسواران سخنورى و زبان‌آورى كمال استفاده را نكرده باشد . ثعالبى ، اديب معاصر با سيّد رضى ( ف . 429 ه ) كه وى را « أشعر الطالبيين » مىداند و مىگويد : « و لو قلت إنّه أشعر قريش لم أبعد عن