مىزيست ، و از بزرگان شيوخ اماميه ، و حافظ و واعظ و خطيب و ثقه بود ، براى سماع حديث به شرق و غرب مسافرت كرد و از راويان بسيارى حديث شنيد و از آنان روايت كرد ، چنان كه از سيد مرتضى و سيد رضى و شيخ مفيد حديث روايت كرد و شاگردى آنان را داشت . از موافق و مخالف حديث شنيد ، و در بغداد و ديگر شهرهاى مهم اسلامى به نقل حديث همت گماشت ، و عدهء بسيارى از قول او روايت كردند . آثار بسيارى دارد ، از جمله : الأمالى ، الرضويات ، سفينة النجاة فى مناقب اهل بيت عليهم السلام ، كتاب العلويات ، عيون الاخبار و مختصرات في المواعظ و الزواجر . 6 . ابو بكر نيشابورى احمد بن حسين بن احمد خزاعى ( متوفا به سال حدود 480 ه ) ساكن رى . حافظ و فقيه و ثقة و محدّث ، از بزرگان مشايخ اماميه . پدر دو عالم مشهور و محدث : حافظ مفيد عبد الرحمن بن احمد ، و مفيد أبى سعيد محمد بن احمد ، و جد ابو الفتوح رازى نويسندهء نخستين تفسير به زبان فارسى . حوزهء درسى داشت ، و علمايى از حوزهء درس او فارغ التحصيل شده‌اند . از مشايخ بسيارى در بغداد حديث شنيد ، و از آنان روايت كرد . آثارى داشته است كه جز عنوان آنها به ما نرسيده است ، از جمله : الأمالى في الأخبار در 4 جلد ، عيون الأحاديث ، الروضه في الفقه و السنن و المفتاح في الاصول . 7 . ابو الحسن مهيار ديلمى پسر مرزويه ، از زردشتيان ايرانى و از مردم ديلم ( رودبار گيلان ) ، بود كه در سال 394 ه به دست سيد رضى مسلمان شد ، و به مذهب شيعهء اماميه در آمد و در دوستى اهل بيت ، و در رثاى امام حسين شعر گفته است . وى پس از مسلمان شدن در نزد سيد به فرا گرفتن شعر و ادبيات عربى پرداخت ، و از جمله شاعران بنام