بودند . ابو العلاء معرّى نيز به همهء انجمنها و مدرسه‌ها و كتابخانه‌ها سر مىزد . « 1 » از همه جا بيشتر به مجلس سيد مرتضى مىرفت . سيّد او را بسيار بزرگ مىداشت . با سيّد رضى نيز دوستى داشته است . جرجى زيدان مىگويد : « متنبى آغازگر شاعران عصر سوم عباسى است ، و ابوالعلاء پايان بخش آن ، و چه نيك آغازى و زيبا پايانى ! » « 2 » از نظر فنّى ، ابو العلاء زمام لغت را به استوارى در دست گرفته به هر جا بخواهد مىكشاند . به گونه‌اى كه او را نه تنها از شاعران درجهء اول ، بلكه از ستارگان درخشانى بايد دانست كه به ندرت در آسمان هنر به پرتو افشانى مىايستند . عبد اللطيف شراره مىگويد : اگر با نگرشى ژرف به يك صد و پنجاه سال پر تلاطم و حوادث سياسى و فرهنگى سده‌هاى چهارم و پنجم هجرى بنگريم مىبينيم كه شريف رضى پنج سال پس از كشته شدن متنبى پا بدين جهان مىگذارد ، و معرى چهار سال پس از شريف رضى . اين يك عمرى كوتاه دارد ، ليكن معرى 80 سال بزيست . اين شاعران سه گانه مدت يك صد و پنجاه سال بر صحنهء زندگى عرب ، پى در پى ، ظاهر شدند . هر سه به امور همگانى سرگرم ، و با سياستمداران و دولتمردان ، و بزرگان دين ، و اركان قضاء پيوندى نزديك داشتند ، و تلاشهاى با ارزشى در ميدان زبان و ادبيات و تاريخ و آموزش و ارشاد ، بذل كردند ، و همهء حوادث تاريخى و فرهنگى آن روزگار را در آثار خود باز تابيدند . « 3 »

--> ( 1 ) . حنّا الفاخورى ، تاريخ ادبيات ، صفحات 502 - 501 . ( 2 ) . تاريخ آداب اللغة العربية ، 2 - 571 . ( 3 ) . الشريف الرضى ، ص 7 .