3 . محمد بن محمد بن عاصم كلينى ، 4 . احمد بن محمد بن سليمان زرارى ، 5 . احمد بن ابراهيم بن ابىرافع صيمرى ، 6 . احمد بن محمد بن على كوفى ، 7 . احمد بن احمد كاتب كوفى ، 8 . جعفر بن محمد بن جعفر بن موسى بن قولويه ، 9 . محمد بن عبداللَّه بن مطلب شيبانى ، 10 . هارون بن موسى بن احمد تلعكبرى . دو بخش اصلى كتاب با ترسيم جدول‌ها و رموزى همراه بوده و مطالبت آن اين‌گونه است : قسم اول . در بيان كسانى كه صاحب اصل يا كتاب بوده‌اند . قسم دوم . در بيان كسانى كه صاحب اصل يا كتاب نبوده‌اند . مؤلف در پايان قسم اول ، تصريح مىكند كه رجال مذكور مربوط به طبقه هفتم و رجال قبل از آن هستند و در واقع ، مىتوان كتاب را تتميم الكافى و مشيخه آن دانست . مؤلف ، در بين جدول‌ها - كه به طرزى نيكو و مختصر گردآورى شده - علاوه بر مشخص نمودن طبقه راوى و بيان شرح حال وى ، نسبت به ثقه بودن يا حسن ، ضعف ، جهالت و . . . ، اظهار نظر نموده ، به مواردى كه مورد اختلاف نيز هستند اشاراتى دارد و گاهى شرح حال مختصرى از بعضى از روات نيز عرضه مىدارد . سپس به باب كنى ، رجال مصدر به ابن و اخ ، نسب و القاب ، نساء راويات ، ذكر سفراء و ابواب در زمان غيبت و نيز بيان كذّابين و جعّالين پرداخته است . خاتمه كتاب نيز مشتمل بر فوايدى در علم درايه است . شيوه مطالب ، بسط آن و انتخاب منابع به گونه‌اى است كه از تكرار مكرّرات خوددارى كرده ، به نحوى مطلوب بحث نموده است . عين الغزال در پايان فروع الكافى به سال 1315 ق ، در حدود يكصد صفحه چاپ سنگى شده است . تاريخ كتابت نسخه سنگى هشتم ذىقعده 1315 ق ، به خط يحيى بن