فصل اوّل : اعمال مشترك ماه ] در اعمال مشتركهء اين ماه است ؛ يعنى اعمالى كه اختصاص به شب و روز معيّنى ندارد . بدان كه ماه رمضان بهترين ماه‌ها است نزد خدا و نسبت به حق تعالى دارد و درهاى جهنم در آن بسته و درهاى رحمت خدا و بهشت در آن باز و شياطين در غل و زنجيرند در آن . آن ماهى است كه مردم را خوانده‌اند به مهمانى الهى . نَفَس‌ها در آن ثواب تسبيح و خواب‌ها ثواب عبادت دارد و دعا در آن مستجاب است . پس بايد پيران را تعظيم كرد و كودكان را ترحّم و خويشان را نوازش و صله بايد نمود . « بر فقرا تصدّق كرد » « 1 » . و نگاه بايد داشت زبان و چشم و گوش را از چيزهايى كه نبايد گفت و ديد و شنيد ، و مهربانى كرد بر يتيمان . در اوقات نمازها دست‌ها را به دعا بلند كرد كه بهترين ساعت‌ها است و بايد سبك كرد پشت‌ها را از بارهاى گناه به طول دادنِ سجده‌ها و بايد سعى كرد در افطار دادن به روزه داران كه « هر كه مؤمنى را افطار دهد ، ثواب بنده آزاد كردن دارد » . « 2 » بايد خُلق‌ها را خوب كرد و خدمت غلام و كنيز را سبك كرد و شرّ خود را از مردم باز داشت . نماز بسيار به جا آورد و صلوات بايد بسيار فرستاد و

--> ( 1 ) . كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 99 ، ح 1840 . ( 2 ) . كافى ، ج 4 ، ص 66 - 67 ، باب فضل شهر رمضان ، ح 4 ؛ كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج 2 ، ص 94 - 95 ، ح 1831