ذكرش نيست « 1 » و واقعهء تير باران كردن جنازه در مناقب قطب المحدّثين ابن شهر آشوب مذكور است . « 2 » و در زيارت جامعهء ائمة المؤمنين كه مشايخ از ائمّه عليهم السلام نقل كرده‌اند اشاره به اين مصيبت شده در آنجا كه فرموده : يا موالي فلَو عايَنَكُم المصطفى وَسهام الأُمّة مغرقة « 3 » في أكبادكم ورِماحِهم مشرعة في نُحوركم وَسُيوفهم مُولَعة « 4 » في دمائكم ، إلى أن قال : وَأنتم بَينَ صريع في المحراب قد فلق السيف هامَّته و شهيد فوق الجنازة قد شُكَّت بِالسهام أكفانُه و قتيل بالعرآء قد

--> ( 1 ) . در كامل بهائى تفصيلى در باب زهرهايى كه به حضرت مجتبى عليه السلام داده‌اند نقل كرده ، ملخّصش آنكه مروان‌حكم به توسط كنيزك عبيد الله بن عمر كه به خانه‌ها مشاطگى مىكرد و خواجهء او عبيد الله را محمدِ حنفيه در صفين كشته بود زهرى براى جُعده فرستاد با هدايا و نويد كه امام حسن را مسموم كند . آن ملعونه پاره‌اى از آن زهر در انگبين سفيد كرد كه امام حسن دوست مىداشت و از آن به خورد امام داد ، درد زهار در آن حضرت پديد آمد و قى بسيار كرد و مداواى به شير جوشانيده كرد . شربتى براى او بساختند ، جعده كفچهء زهر آلود به ميان شربت در آورد ، چون از آن آشاميد درد زيادتر شد . آن جناب به روضهء مطهّره رفت و از خاك روضه فرمود در شربت ريختند و خورد ، درد ساكن شد . و نيز آن ملعونه زهر در رطب كرد به آن حضرت داد . آخر الامر معاويه صوفى كور را بخواند و چند دينار به او داد و صوفى لعين با عصاى سنان زهر آلود بيامد و دعوى محبت مىكرد و در خدمت امام رفت و آمد مىنمود . روزى به عزم زيارت - چنان كه عادت صوفيان باشد كه دست شيخ ببوسند - نزديك رفت و به بهانهء دست بوسيدن سنان به پشت پاى او فرو برد و چندان كه قوت داشت زور كرد . مردم خواستند صوفى را بكشند ، آن جناب نگذاشت . از آنجا بيرون رفت و سوار شد به قصد دمشق . عبد الله گفت ، در راه گردن او بزدند . آخر الأمر جُعده سودهء الماس بر سر كوزه افشاند و دست بماليد تا داخل آب شد و امام از آن بخورد و شهيد شد . پس نقل كرده حكايتِ آمدنِ مروان و فلانه را با جماعتى بسيار در وقت حركت دادن جنازه و آنكه فلانه كمان از مروان بخواست و تير به جنازهء امام انداخت و گفت دشمن‌زادهء مرا از خانهء من بيرون كنيد . [ رك : كامل بهائى ، ج 2 ، ص 266 - 269 ] ( منه عفي عنه ) ( 2 ) . مناقب آل أبي طالب ، ج 3 ، ص 204 . ( 3 ) . مصدر : « معزقة » . ( 4 ) . مصدر : « سيوفها مولعة » .