كنند ، با لشكرى فراوان از شام به مدينه فرستاد . چون لشكر يزيد به سنگستان مدينه كه معروف به حَرّة واقم است رسيدند ، اهل مدينه به دفع ايشان بيرون شدند . اهل شام شمشير در ميان ايشان كشيدند و جماعت بسيارى از اهل مدينه را بكشتند و حربى عظيم فيما بين واقع شد . اهل مدينه ديدند تاب مقاومت آن لشكر را ندارند ، به مدينه گريختند و پناه به روضهء رسول صلى الله عليه و آله بردند . لشكر شام ، مردم مدينه را تعاقب كردند و اصلًا از خدا و رسول شرم نكردند ، با اسبان خود داخل روضهء منوّره شدند و پيوسته از مردم كشتند تا روضه و مسجد پر از خون شد و تا قبر مطهّر نبوى صلى الله عليه و آله خون رسيد . مدائنى از زهرى روايت كرده كه هفتصد نفر از وجوهِ ناس از قريش و انصار و مهاجر و موالى كشته شد و از ساير مردمانِ غير معروف از مرد و زن و حرّ و عبد ، عدد مقتولين ده هزار تن به شمار رفت . مسرف پس از فراغ از حرب ، اموال و زنان اهل مدينه را تا سه روز بر لشكر خويش مباح داشت . لشكر شام كه اصلًا دين نداشته و به حكمِ : « الناسُ على دينِ مُلوكِهِم » آيينى جز آيين يزيد نمىدانستند ، دست تعدّى بر اعراض و اموال مسلمانان گشودند و فسق و فساد و زنا را مباح ساختند به حدى كه نقل شده كه در مسجد نبوى ، زنا كردند و بعد از واقعهء حَرّه هزار زنِ بى شوهر ، فرزند زنا متولد كرد كه اولاد ايشان را اولاد الحَرّه ناميدند . پس از اين قتل و غارت و زناها ، از مردم اقرار گرفت به عبوديت يزيد . و اين واقعه معروف است و شيعه و سنّى آن را ذكر كرده‌اند . « 1 » در اين روز ، سنهء 285 ، محمد بن يزيد معروف به مبرّد ، عالمِ لغوىِ نحوىِ بصرى وفات كرد . « 2 »

--> ( 1 ) . رك : تاريخ طبرى ، ج 4 ، ص 370 - 381 ؛ كامل ابن اثير ، ج 4 ، ص 111 - 121 . ( 2 ) . رك : تاريخ الإسلام ، ج 21 ، ص 299 - 301 ؛ بغية الوعاة ، ج 1 ، ص 231 - 233 ، ش 503 ؛ روضات الجنات ، ج 7 ، ص 283 - 285 ، ش 642 .