از علوم حوزوى را از محضر مرحوم آية اللّه حاج ميرزا محمد ارباب قمى ( م 1341 ه . ق . ) آموخت . معظم له در سال 1316 ه . به منظور تكميل معلومات و اندوخته‌هاى علمى خويش به نجف اشرف مهاجرت كرد و در درس علما و مراجع بزرگ آن‌جا همچون مرحوم آية اللّه سيد محمد كاظم يزدى صاحب عروة الوثقى ( م 1337 ه . ) حاضر شد ، اما به سبب علاقهء زياد به علم الحديث و رجال و درايه ، بيشتر ملازم درس مرحوم علامه حاج ميرزا حسين نورى ( م 1320 ه . ) بود و از آن بزرگوار فراوان استفاده كرد . دو سال بعد ( به سال 1318 ) به زيارت خانه خدا مشرف شد و بعد به قم آمد و پس از توقفى كوتاه ، مجددا به نجف اشرف بازگشت و تا پايان حيات مرحوم نورى رحمه الله ملازم محضر پرفيض اين محدّث عالىمقام بود و در استنساخ كتاب گران‌قدر مستدرك الوسائل ايشان را يارى مىكرد . و در اواخر عمر استاد ، به افتخار دريافت اجازه از او مفتخر شد . و از علماى بزرگ ديگر همچون مرحوم سيد حسن صدر مؤلف تأسيس الشيعه ، و مرحوم ميرزا محمد ارباب و ديگران نيز به دريافت اجازه موفق گرديد . آشنايى و تحقيق و تتبع او در علم حديث و نيز دقت و امانت در نقل آن به جايى رسيد كه از اركان علم حديث و روايت در اعصار اخير به‌شمار مىرفت . مراجعت به قم بعد از درگذشت مرحوم محدّث نورى ، محدّث قمى بيش از دو سال در نجف اشرف نماند و به علت عارضهء تنگى نفس ناچار آن‌جا را به قصد وطن اصلى خود ترك كرد و در سال 1322 به قم بازگشت و در طول مدت اقامت خود به تأليف و ترجمه و ارشاد مردم همت گماشت . در سال 1329 براى دومين‌بار موفق به زيارت خانهء خدا شد ، پس از انجام مناسك حج به قم بازگرديد . اين عالم بزرگوار همواره براى خدمت به انسان و اسلام قلم در دست داشت و كتاب در پيش رو . سكونت در مشهد مقدس علامه شيخ عباس قمى در سال 1332 شهر قم را ترك و در ارض اقدس رضوى رحل