خط خويش بر آن نگاشته است . و الحمد للّه على ما أنعم ، و الصلاة على محمد و آله و سلّم . أحمد بن محمّد بن الحسن بن الوليد « 1 » از مشايخ اجازهء شيخ مفيد است . أحمد بن محمّد الحسيني الأردكاني گذشت به‌عنوان أحمد الأردكاني . أحمد بن محمّد بن خاتون العاملي الغياثي [ العيناثي ] « 2 » شيخ جمال الدين روايت مىكند از پدرش و روايت مىكند از او شهيد ثانى و ثنا گفته بر او و فرموده كه ، او حافظ متقن بوده . أحمد بن محمّد بن خالد البرقي « 3 » شيخ اجل اقدم ، از ثقات علما و اصحاب اماميه ، صاحب كتاب محاسن « 4 » معروف است و ساكن بوده در برقه رود « 5 » قم . و چون از ضعفا روايت مىكرد و بر مراسيل

--> ( 1 ) . امل الآمل ، ج 2 ، ص 24 ( 2 ) . همان ، ج 1 ، ص 32 و 35 ( 3 ) . براى اطلاع بيشتر ر . ك : بحار الأنوار ، ج 1 ، مقدمه ، ص 90 ؛ اعيان الشيعه ، ج 3 ، ص 105 ؛ رجال الكشى ، ص 557 ؛ رجال نجاشى ، ص 55 ؛ روضات الجنات ، ج 1 ، ص 44 ؛ الاعلام ، ج 1 ، ص 195 ؛ رجال طوسى ، ص 398 ؛ ريحانة الادب ، ج 1 ، ص 150 ؛ معالم العلماء ، ص 11 ؛ الفهرست شيخ طوسى ، ص 20 ؛ معجم المؤلفين العراقيين ، ج 2 ، ص 97 ؛ المحاسن با تحقيق سيد مهدى رجائى ، مقدمه ؛ الذريعه ، ج 20 ، ص 122 و 123 و ج 21 ، ص 289 ؛ منهج المقال ، ص 42 ؛ هدية الاحباب ، ص 120 ؛ جامع المقال ، ص 99 و 143 ؛ تنقيح المقال ، ج 1 ، ص 82 - 84 ؛ مصفى المقال ، ص 59 - 60 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 3 ، ص 552 - 553 ؛ رجال البرقى ، تحقيق قيومى اصفهانى ( مقدمه ) ( 4 ) . برخى از نويسندگان به غلط اين كتاب را به پدر احمد ، يعنى محمد بن خالد برقى نسبت داده‌اند ، مانند ابن النديم در الفهرست ص 231 و عمر رضا كحاله در معجم المؤلفين العراقيين ، ج 9 ، ص 277 يا 280 ه . ق ( 5 ) . برقه رود ظاهرا رودخانه‌اى به برقون قم است كه معروف و در پنج فرسخى قم است و بسيار هواى خوبى دارد و در آن‌جا امام‌زاده‌اى است معروف به شاهزاده اسماعيل . اهل قم در ايّام تابستان به زيارت آن امام‌زاده مىروند و به جهت تنزّه چند روزى در كنار آن رودخانه مىمانند . ( منه رحمه اللّه )