سيد حجة الاسلام بر او نماز گذاشت به نجف حمل كردند و در عتبهء باب طوسى از حرم مطهّر زير پاى زوار ، او را دفن نمودند . يكى از علما كه در وقت دفن او حاضر بود تكبيرى بلند گفت . سبب پرسيدند . گفت : پانزده سال قبل تقريبا خواب ديدم كه اين مرحوم داخل صحن مطهّر شد و به دستش عصايى بود و مىگفت : من مأمورم يا مأذونم از جانب حضرت مرتضويه كه تعيين كنم در اين بقعهء منوّره ، قبور مردم را . پس با همان عصا اشاره به مواضع مىكرد و نامى مىبرد تا رسيد به همين موضع شريف ، اشاره كرد به آن و گفت : هذا منزل نفسى و محل رمسى ، أعددته ليوم كريهتى و بأسى ؛ يعنى اين موضع قبر من است . علي بن « 1 » وصيف الناشيء أبو الحسن المتكلّم البغدادي الطاقي « 2 » از شعراى اهل بيت عليهم السّلام است . در « مل » از ابن شهرآشوب نقل كرده كه ، او را آتش زدند . و ابن خلكان در ترجمهء او گفته كه : او از شعراى مجيدين است و در حق اهل بيت عليهم السّلام قصايد بسيار گفته ، و مردى متكلم و بارع در كلام بوده ، و اخذ كرده علم كلام را از أبى سهل اسماعيل بن على بن نوبخت متكلم ، كه از بزرگان شيعه بوده ، و از براى اوست مصنّفاتى ، و پدرش صنعت مىكرد حليهء سيوف را ، پس ناميده شد حلاء . پس ، از شعرا و نقل كرده ، آن‌گاه گفته كه به كوفه رفت و متنبى شاعر در مجلس او حاضر مىگشت و كتب من إملائه : كأنّ سنان ذابله ضمير * فليس عن القلوب له ذهاب و صارمه كبيعته بخمّ « 3 » * معاقدها من الناس الرّقاب

--> ( 1 ) . در وفيات الاعيان ، ج 3 ، ص 269 و الطليعه ، ج 2 ، ص 63 : « على بن عبد اللّه بن وصيف » است ( 2 ) . براى مزيد اطلاع ر . ك : معجم رجال الحديث ، ج 12 ، ص 217 ؛ امل الآمل ، ج 2 ، ص 208 ؛ فهرست ابن نديم ، ص 154 ؛ اعيان الشيعه ، ج 8 ، ص 369 ؛ معجم المؤلفين العراقيين ، ج 7 ، ص 258 ؛ ريحانة الادب ، ج 2 ، ص 136 ؛ الذريعه ، ج 9 ، ص 295 ، ج 15 ، ص 88 و ج 16 ، ص 320 ؛ لغت‌نامه دهخدا ، « على » ، ص 186 ؛ معجم الادباء ، ج 13 ، ص 280 ؛ السان الميزان ، ج 44 ، ص 238 ؛ اليتيمه ، ج 1 ، ص 248 ؛ فهرست طوسى ، ص 115 ؛ معالم العلماء ، ص 63 ؛ وفيات الاعيان ، ج 3 ، ص 369 ؛ لسان الميزان ، ج 4 ، ص 238 ؛ مجمع الرجال ، ج 4 ، ص 233 ؛ رياض العلماء ، ج 4 ، ص 37 ، ص 276 ؛ الكنى و الالقاب ، ج 3 ، ص 229 ( 3 ) . در امل الآمل « و صارمه لبغتته كبخم مقاصدها - الخ » . و در وفيات الاعيان « مقاصدها من الخلق الرقاب » است