علي بن أحمد بن محمّد الفنجكردي « 1 » الأديب النيشابوري « 2 » صاحب تاج الأشعار و سلوة الشيعه كه در اشعار أمير المؤمنين عليه السّلام است و در روضات است كه او مدوّن ديوان حضرت أمير المؤمنين است ، و نزديك بوده عصر او به عصر سيد رضى رضى اللّه عنه و در مجالس در ترجمهء او گفته : گاهى به نظم مدايح اهل البيت عليهم السّلام اشتغال مىنمود و از جمله اشعار او كه در باب روز غدير گفته اين چند بيت است : يوم الغدير سوى العيدين لى عيد - الابيات « 3 » . فقير گويد كه : شيخ مرحوم محدّث نورى رحمه اللّه در حاشيه كلمهء طيبه فرموده « 4 » كه : جامع ديوان أمير المؤمنين عليه السّلام در نزد مشهور مكشوف نيست ، و لكن در كتب رجال در شرح حال چند نفر ذكر شده كه ايشان اشعار آن جناب را جمع كردند ؛ مثل عبد العزيز بن يحيى بن احمد بن عيسى الجلودى كه در ترجمهء او نجاشى و غيره فرمودند كه : از براى اوست كتاب شعر على عليه السّلام « 5 » ؛ و مثل شيخ ابو الحسن على بن احمد بن محمد الفنجكردى الأديب النيشابورى كه زمخشرى و ميدانى در عصر او بودند ، و ميدانى كتاب السامى فى الاسامى را به اسم او نوشته ، ابن شهرآشوب در معالم العلماء در ترجمهء او فرموده كه : از كتب اوست تاج الاشعار و سلوة الشيعه « 6 » و آن اشعار أمير المؤمنين عليه السّلام است ؛ و مثل شيخ ابو الحسن قطب الدين محمد بن الحسين بن الحسن الكيدرى السبزوارى شارح نهج البلاغه كه خود در شرح حديث همام خبر مصور شدن دنيا را

--> ( 1 ) . فنجكرد يكى از دهات نيشابور است ر . ك : انساب سمعانى ؛ معجم البلدان ، ج 4 ، ص 277 ( 2 ) . در ترجمه اديب توانا ، فقيه ، لغوى شيخ الافاضل ( 433 - 513 ) ر . ك : الغدير ، ج 4 ، ص 319 ؛ اعيان الشيعه ، ج 8 ، ص 156 ؛ امل الآمل ، ج 2 ، ص 175 ؛ معالم العلماء ، ص 71 ؛ طبقات اعلام الشيعه ، ( قرن ششم ) ، ص 181 ؛ ريحانة الادب ، ج 4 ، ص 356 ؛ الذريعه ، ج 3 ، ص 205 و ج 9 ، ص 849 ؛ معجم المؤلفين العراقيين ، ج 7 ، ص 27 ؛ لغت‌نامه دهخدا ، « على » ، ص 239 ؛ الطليعه ، ج 2 ، ص 13 ؛ مشاهير شعراء الشيعه ، ج 3 ، ص 116 ( 3 ) . الطليعه ، ج 2 ، ص 14 . اشعار در مناقب آل ابى طالب ، ج 1 ، ص 540 و مجالس المؤمنين آمده است ( 4 ) . مناقب ابن شهرآشوب ، ج 1 ، ص 540 ؛ مجالس المؤمنين ، ص 234 ؛ كلمه طيبيه ، ص 160 ( 5 ) . ر . ك : الذريعه ، ج 19 ، ص 1 : 101 ( 6 ) . اين ديوان نخستين مأخذ انوار العقول بوده است . الذريعه ، ج 2 ، ص 432 و ج 3 ، ص 205