تلمذ كرده و تعبير مىكند از او « بالسيد السند الأستاذ » . توفّي رحمه اللّه في عشر الستين بعد المائة و الألف . و برادرش سيد ابراهيم « 1 » نيز از علما و فضلا بوده . بعد از فوت برادرش سيد صدر الدين از همدان به كرمانشاهان منتقل شد و برهه‌اى از زمان در آن‌جا بود . صدر الدين محمّد الحسيني الدشتكي الشيرازي « 2 » بدان كه اين اسم و لقب از براى دو نفر از سلسلهء جليلهء سادات دشتكى است كه آباى سيد اجل سيد عليخان شيرازى باشند . اول : سيد الحكماء و المدققين ، ابو المعالى صدر الدين محمد بن ابراهيم والد مير غياث الدين منصور است - كه ترجمه‌اش بيايد به‌عنوان منصور - و معروف است به « صدر الدين كبير » . قاضى نور اللّه در ترجمهء او فرموده : آباء و اجداد امجاد او تا حضرات ائمهء معصومين عليهم السّلام همگى حافظ احاديث و حامل علوم شرعيه بوده‌اند . آخر به‌واسطه خوابى كه يكى از پدران او در بطلان كتب احاديث اهل سنّت ديده بود رغبت ايشان در درس كتب مذكوره - كه از روى تقيه استمرار يافته بود - فتور يافت . پس [ صاحب مجالس المؤمنين ] ذكر كرده : اول كسى را كه اجتناب از آن احاديث كرده و به علوم حكميه توجه نموده جناب مير مذكور را فرموده : در صباح جمعه 12 مض [ - رمضان ] سنهء 903 در دست طايفهء ظلمهء فسقهء تركمانان بايندريه - كه در اصل سكنهء ديار بكر بودند - شهيد گرديد . و از جمله مآثر او مدرسهء رفيعهء منصوريه است در شيراز و حاشيهء قديم و حاشيه جديد بر شرح تجريد و بر شرح مطالع ، و اين حواشى مقدم است بر تأليف حواشى قديمهء علّامهء دوانى ، و ديگر حواشى بر شرح شمسيه و بر شرح تجريد و بر شرح مختصر اصول ابن حاجب ، و بر كشاف ، و بر تيسير فقه شافعى ، و رساله‌اى در معرفت جواهر و

--> ( 1 ) . رياض المحدّثين ، ص 17 ( 2 ) . براى مزيد اطلاع ر . ك : روضات الجنات ، ج 6 ، ص 322 ؛ ريحانة الادب ، ج 3 ، ص 426 ؛ طبقات اعلام الشيعه ، ( قرن دهم ) ، ص 219 ؛ الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 411 ؛ الذريعه ، ج 10 ، ص 38 ؛ دانشمندان قرن دهم ايران