آفاقى مؤلف را نيز ملاحظه كرده و نتوانسته‌اند براى مؤلف چيزى بگويند لاجرم نسبت كتاب را به او انكار نموده و به وجوهى تشبّث كرده‌اند كه مصداق : اوهن من بيت العنكبوت مىباشند . وفات مقدّس در ماه صفر نهصد و نود و سيّم هجرت در نجف اشرف واقع شد و قبر شريفش در ايوان طلاى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام معروف است . و در رديف اشخاص موسوم به احمد از نخبة المقال گويد : و الاردبيلى من الاعاظم * منه استجاز صاحب المعالم مقدس ذو ورع و عفة * وفاته فى الالف الا السبعة « 1 » * * * * در كتاب زندگانى شاه عباس آمده : شاه عباس اصولا روحانيان دانشمند و پرهيزگار را ، كه جز از كار دين به امور ديگر نمىپرداختند سخت محترم مىداشت و با ايشان در كمال خضوع و فروتنى رفتار مىكرد . نوشته‌اند يكى از ملازمان شاه كه مورد قهر و غضب وى گشته بود ، به شيخ احمد افشار اردبيلى معروف به مقدس متوسل شده تا از وى نزد شاه شفاعت كند . مقدس به شاه عباس رقعه‌اى نوشت كه : « ( بانى ملك عارية عباس بداند اگر چه اين مرد اول ظالم بود اكنون مظلوم مىنمايد چنانچه از تقصير او بگذرى شايد كه حق سبحانه و تعالى از پاره از تقصيرات تو بگذرد كتبه بندهء شاه ولايت ، احمد الأردبيلى ) شاه عباس در جواب وى نوشت ( به عرض مىرساند عباس كه خدمتى كه فرموده بوديد به جان منت دانسته به تقديم رسانيد كه اين محب از دعاى خير فراموش نكنيد كتبه كلب آستانهء على ، عباس ) . » « 2 » همچنين نوشته‌اند كه چون بناى مسجد شاه اصفهان به پايان رسيد ، شاه عباس در صدد برآمد كه مقدس اردبيلى را به اصفهان دعوت كند تا در آن مسجد نماز گزارد ، و شيخ بهايى را براى راضى كردن و آوردن او به اصفهان روانه نجف

--> ( 1 ) . ريحانة الادب ، ج 5 ، ص 366 - 370 . ( 2 ) . قصص العلماء ، ص 260 - زهر الربيع چاپ تهران .