و صاحب حدائق در لؤلؤة البحرين ، مقدّس اردبيلى در فضل و زهد و ورع و تقوا به غايت رسيده و نظير او در متقدّمين و متأخرين مسموع نگرديده و كتابهاى او در نهايت دقّت و تحقيق و از كسانى مىباشد كه به فيض ملاقات حضرت ولىّ عصر عجّل اللّه فرجه نايل و ملوك وقت در همه گونه تجليلات وى اهتمام تمام داشته‌اند . وقتى نامه‌اى به جهت اعانت سيّدى به شاه تهماسب نوشته و به برادرش مخاطب كرده بود آن شاه ديانت اكتناه ، وصيّت نمود كه آن نامه را در كفنش بگذارند كه در موقع سؤال نكير و منكر به همان عنوان برادرى مقدّس ، احتجاج نمايد . شاه عباس نيز اصرارى وافى داشت كه مقدّس تشريف فرماى ايران باشد لكن شرافت اقامت در ارض اقدس نجف را به همه‌چيز ترجيح داد و قبول ننمود . و به حسب خواهش يك نفر از مقصرين كه از ترس شاه عباس اوّل به حرم مطهر حضرت امير المؤمنين عليه السّلام ملتجى و پناهنده بوده نامه‌اى بدين روى بنگاشت . ( بانى ملك عارية عباس بداند اگر چه اين مرد اول ظالم بود اكنون مظلوم مىنمايد چنانچه از تقصير او بگذرى شايد كه حق سبحانه و تعالى از پاره‌اى از تقصيرات تو بگذرد كتبه بندهء شاه ولايت : احمد اردبيلى ) . جواب شاه : ( به عرض مىرساند عباس كه خدماتى كه فرموده بوديد به جان منت داشته به تقديم رسانيد اميد كه اين محب از دعاى خير فراموش نكند كتبه كلب آستانهء على : عباس ) . مقدّس از كثرت ورع و تقوا در سفر زيارت كربلا كه از نجف مشرّف مىشده به نماز قصر اكتفا نكرده و احتياطا جمع ما بين قصر و تمام مىكرد و در وجه آن مىفرمود كه طلب علم واجب است و زيارت امام حسين عليه السّلام مستحبّ ، از اين رو مىترسم كه به جهت عمل استحبابى ترك واجب كرده و سفرم سفر معصيت باشد با وجود اينكه در سفر نيز از مطالعه و تفكّر در حلّ اشكالات علميّه فارغ نبودى . از كرامات مقدس موافق آنچه از سيد جزائرى نقل شده آنكه در گران سالى تمامى طعامهاى خود را با فقرا قسمت مىكرد و براى خودش نيز مثل سهم يك فقير برمىداشت ، تا وقتى زوجه‌اش برآشفت كه در مثل چنين سال اولاد