يعنى : بگو يا محمد ! من نمىطلبم از شما هيچ مزدى و عوضى در برابر آنكه شما را راه نمودم به حق ، مگر دوست داشتن خويشان من . « 1 » و ديگر گفته : و روي أنّها لمّا نزلت قيل : يا رسول اللّه ! من قرابتك هؤلاء الذين وجبت علينا مودّتهم ؟ قال : « عليّ و فاطمة و ابناهما » . « 2 » يعنى : مروى است اينكه در وقتى كه اين آيه نازل شد ، گفتند : يا رسول اللّه ! كيستند آن خويشان تو كه واجب است بر ما دوستى ايشان ؟ فرمود حضرت رسالت كه : « على است و فاطمه و دو پسر ايشان » ( كه مراد امام حسن و امام حسين است ) . و ديگر گفته كه : و عن النبي صلى اللّه عليه و آله : « حرّمت الجنّة على من ظلم أهل بيتي و آذاني » « 3 » . يعنى : منقول است از حضرت پيغمبر كه فرمود كه : « حرام شده است بهشت بر آن كسانى كه ظلم كرده‌اند بر اهل بيت من و ايذا كرده‌اند مرا » . و مقرّر است كه هركه ايذاى اهل بيت كرده ، ايذاى حضرت كرده ؛

--> ( 1 ) . الكشاف ، ج 4 ، ص 219 . ( 2 ) . همان ، ج 4 ، ص 219 - 220 . در حاشيهء كشاف منابع متعددى براى اين حديث ذكر شده است . ( 3 ) . همان ، ج 4 ، ص 220 . در كشاف دنبالهء روايت چنين است : « و من اصطنع صنيعة إلى أحد من ولد عبد المطّلب و لم يجازه عليها ، فأنا أجازيه عليها غدا إذا لقيني يوم القيامة » .