در بيان نبوّت بدانكه نبى - يعنى پيغمبر - انسانى را گويند كه خبر از خداى تعالى مىداده باشد بىواسطهء آدمى ، مثل پيغمبر ما كه محمد بن عبد اللّه بن عبد المطّلب بن هاشم بن عبد مناف است . پس اعتقاد مىبايد كرد كه آن حضرت پيغمبر برحق است ؛ يعنى هرچه مىفرمايد و نقل از خدا مىكند درست و راست است و خداى تعالى او را فرستاده است ؛ يعنى حاكم ساخته برهمهء بندگان خود و امر كرده كه تابع حكم او باشند و هرچه او گويد و فرمايد به‌جاى آورند . پس حكم آن حضرت ، حكم خداى تعالى است بيقين و بىشك و شبهه . و دليل بر پيغمبر بودن آن حضرت ، آن است كه او دعواى پيغمبرى كرد و گفت كه مرا خداى تعالى به خلق خود فرستاده و بر ايشان حكم ساخته و فرموده كه جميع خلايق محكوم حكم من باشند و من در ميان ايشان حكم چنين و چنين كنم . و برطبق دعواى خود معجز نمود . و اين هردو مقدمه به تواتر معلوم است بروجهى