حضرت ابراهيم عليه السّلام وقتى كه طلبيد امامت را از براى ذرّيّت خود ، گفت كه : قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ « 1 » ؛ يعنى : « امامت از من و از جانب من به هيچ ظالمى نمىرسد » . و صاحب كشّاف در تفسير اين آيه گفته كه : « آيه دلالت مىكند بر اينكه عدالت در امام شرط است ، و چون شرط نباشد ؟ كه در امام جماعت و در شهادت ، شرط است » . « 2 » و از اينجا فهم مىشود كه عدالت در امام نزد ايشان نيز معتبر است . و اين خلاف مشهور است ، ليكن معقول است . و جوابى كه از اين آيه ملا على گفته ، آن است كه : « منافات ميان امامت و ظالم بودن ، در وقت واحد است نه در دو وقت ؛ چه مىتواند بود كه در وقتى ظالم و عاصى بوده باشد و در وقت ديگر امام » « 3 » . و اين جواب معقول نيست چه ، ظاهر است كه حضرت ابراهيم عليه السّلام از براى كافر در حين كفر امامت نمىطلبيد بلكه مقصود آن حضرت ، طلب امامت از براى ذريّتى كه مسلمان بوده باشند ، بود و خداى تعالى نفى كرد از ايشان . [ اعمال خليفهء اوّل ] ديگر آنكه ، ابى بكر منع حضرت سيّدة النساء كرد از ارث

--> ( 1 ) . سورهء بقره ( 2 ) : 124 . ( 2 ) . الكشاف ، ج 1 ، ص 184 . ( 3 ) . شرح تجريد قوشچى ، ص 479 .