فرقه ششم شمراخيه‌اند . و مذهب اين طايفه اين است كه چون صحبت ، قائم شود و حال در دلها راه يابد ، امر و نهى و ساير امور شرعيّه باطل شود و شنيدن سازها و ارتكاب مناهى از اكل لقمه‌هاى حرام و غير آن ، جمله حلال گردد و گويند زنان و كودكان ما و ديگران چون گل و ريحانند كه بوى آن بر خاص و عام مباح است . بدان كه اصل اين طايفه از خوارج بودند و شمراخيه نام طايفه‌اى است از خوارج و اين گروه از آن طايفه بوده‌اند و از اين است كه ايشان را به اين نام مىخوانند . اين طايفه اگر چه به صورت اهل صلاح در عالم مىگردند امّا مفسدانند و مدام در كمين‌اند كه شخصى را فاسد عقيده گردانند و هميشه منتظرند كه شخصى را به دام آورده از راه ببرند ، ليكن در پيش هيچ كس اظهار اعتقاد خود نكنند و هرگاه ببينند كه سفيهى فريب ايشان خورده و بغايت معتقد ايشان شده اندك اندك از عقايد باطلهء خود در كارش كنند تا سخن را به نفى وجود واجب الوجود - تعالى شأنه - رسانند و او را مانند خويش ملحد سازند و بر او منّتها گذارند و گويند تو را ارشاد نموده‌ايم و عارف و محقق گردانيده‌ايم و هادى و راهنماى تو شده‌ايم و اگر نتوانند اظهار اعتقاد خود كردن در برابر مريدان گمراه ، نماز نادرستى كنند و بسيارى باشند كه از براى فريب دادن احمقان و رفع مظنّه مردمان به مكه روند و خاطرنشان ابلهان كنند كه اعتقاد به نماز و روزه و ساير احكام شرعيه داريم و اين فرقه هر جا نشينند از خود معجزه‌ها نقل كنند و بيشتر اين گروه خرقه‌ها و پشمينه‌ها پوشند و از فرقه‌هائى كه در باطن ملحد باشند و تصوف را پناه و گريزگاه عقيدهء فاسدهء خود سازند يكى اين فرقه‌اند و ايشان بغايت فريبنده و گمراه‌كننده باشند و قتل چنين جماعت واجب و لازم است . فرقه هفتم مباحيه‌اند . ايشان مانند و اصليّه ، گويند همه چيز بر عارف ، مباح و حلال است و امر معروف و نهى منكر در مذهب ايشان باطل است و بردن و خوردن