و در كشف الغمّه مسطور است « 1 » كه فرموده : « ما من عبادة افضل من عفة بطن و فرج و ما من شىء احبّ الى اللّه من أن يسئل و لا يدفع القضاء الا الدعاء و انّ اسرع الخير ثوابا البرّ و انّ اسرع الشر عقوبة البغى و كفى بالمرء عيبا ان يبصر من الناس ما يعمى عنه من نفسه و أن يأمر الناس بما لم يفعله و أن ينهى الناس عمّا لا يستطيع التحول عنه و أن يؤذى جليسه بما لا ينفعه » « 2 » ؛ يعنى هيچ عبادتى را زيادتى نيست بر آنكه كسى شكم و فرج خود را از حرام نگه دارد و هيچ چيزى را حق تعالى آن قدر دوست ندارد كه بنده‌اى از او سؤال كند و دفع نمىكند قضا را مگر دعاء و ثواب هيچ خوبى به ثواب احسان و نيكوئى نمىرسد و عقوبت هيچ بدى به عقوبت گمراهى نمىرسد و هيچ عيبى به آن نمىرسد كه شخصى به عيب ديگران بينا باشد و به عيب خود نابينا و به نقصانى كه به او منسوب است ديگران را منسوب سازد و امر كند مردم را به چيزى كه خود نكرده باشد و نهى نمايد ديگران را از چيزى كه خود از آن نمىتواند گذشت و ايذا و اهانت رساند به همنشين خود به چيزى كه نفعى به او نرساند . آورده‌اند كه روزى در حضور آن حضرت جمعى دعواى صداقت و دوستى با هم داشتند آن حضرت فرمود كه پس شما دوست و برادر و صديق يكديگر نيستيد و خادم آن حضرت كه سلمى نام داشت روايت كرده كه در مدت عمر خود نديدم كه كسى به ديدن آن حضرت بيايد و بىآنكه از او نفعى بيابد برگردد و البته تا در خانه او چيزى نمىخورد رخصت رفتن نمىيافت و احسانى كه مىفرمود و جايزه‌اى كه به كسى مىداد از پانصد درهم و سيصد درهم بود تا هزار درهم و يا از پانصد دينار و سيصد دينار تا هزار دينار و مىفرمود كه « ما حسنة الدنيا الّا صلة الاخوان و المعارف » « 3 » ؛ يعنى نيكى دنيا نمىباشد الّا نيكى رسانيدن به دوستان و مهربانى

--> ( 1 ) . فصول المهمه ص 212 ؛ كشف الغمه ج 2 ، ص 360 . ( 2 ) . فصول المهمه ص 212 ؛ كشف الغمه ج 2 ، ص 360 . ( 3 ) . كشف الغمه ج 2 ، ص 330 .