تورات موسى و انجيل عيسى عليهما السّلام را به نوعى تلاوت فرمود كه اگر موسى و عيسى عليهما السّلام از وى مىشنيدند البته اعتراف مىنمودند كه على عليه السّلام از ايشان بهتر مىداند و خوش‌تر مىخواند و بعد از تلاوت كتب مذكوره شروع در تلاوت قرآن نموده به روشى كه الحال تلاوت مىنمائيم در آن وقت بر من خواند كه هنوز يك آيه بر من نازل نشده بود پس ميان من و او مكالمه‌اى كه در ميان انبيا و اوصيا مىباشد به وقوع پيوست و بعد از وقايع مذكوره كه هيچ ديده‌اى نديده و هيچ گوشى نشنيده به حالت طفوليت رجوع نموده در كنار مادر قرار گرفت . و هرگاه در به دو ولادت ، على عليه السّلام صاحب اين حال باشد ، چرا شما از اقوال واهيهء اهل ضلال محزون مىشويد و از مزخرفات ايشان متأثر مىگرديد ؟ به خدا قسم كه من از همهء انبيا ، فاضل‌ترم و وصى من از همهء اوصيا ، اكمل است و در حينى كه آدم عليه السّلام ، نام من و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السّلام را در ساق عرش ديد در نظرش عظيم نمود گفت : الهى ! آيا جمعى كه نزد تو گرامىتر از من باشند خلق نموده‌اى ؟ خطاب رب الارباب رسيد كه اى آدم ! اگر غرض آفريدن صاحبان اين نامها نمىبود آسمان و زمين و ملائكه مقرّب و انبياى مرسل را نمىآفريدم و ترا كه بندهء برگزيدهء منى خلق نمىكردم و چون آدم صفى به وسوسهء ابليس شقى ارتكاب خلاف اولى كرده از ثمرهء شجره منهيّه تناول نمود و لشكر بلا و ابتلاء به وى رو نهاده تاج شرف از سرش افتاد چندان‌كه توبه و انابت نمود در معرض قبول نمىافتاد تا جبرئيل عليه السّلام او را گفت : يا آدم ! از آن نامها كه بر ساق عرش ديده بودى مگر فراموش نمودى ؟ آدم عليه السّلام متنبه شده ما را شفيع ساخت و با قاضى الحاجات آغاز مناجات نموده گفت : الهى ! به حق محمد و على و فاطمه و حسن و حسين و جاه و منزلت اين جماعت كه توبه مرا شرف اجابت ارزانى فرمائى . حق تعالى توبهء او را قبول فرموده ؛ چنانچه در قرآن مجيد فرمود : فَتَلَقَّى آدَمُ