محقق حلى بقاء بر جنابت تا طلوع فجر را موجب بطلان روزه دانسته امّا در صورت تعمد بقاء بر جنابت تا طلوع فجر در مورد وجوب كفارهء آن قول مشهورتر را وجوب مىداند . « 1 » و هم ايشان در شرايع الاسلام امساك از بقاى عمدى بر جنابت را تا طلوع فجر ، بدون ضرورت ، بنابر قول اظهر واجب مىداند و در ادامه چنين تفصيلى قائل مىشود : 1 - آنكه جنب شود و بدون آنكه قصد غسل داشته باشد به خواب رود تا طلوع فجر بدمد ، فساد بر روزه‌اش مترتب است . 2 - آنكه جنب شود و با قصد غسل به خواب رود و طلوع فجر بدمد ، روزه‌اش صحيح است . 3 - آنكه جنب شود و به خواب رود و بيدار شود و سپس با قصد غسل ، مجددا به خواب رود تا طلوع فجر بدمد روزه‌اش صحيح نيست و بر او قضا است . « 2 » علامه حلى نيز بقاء بر جنابت در صورت عمدى بودن تا طلوع فجر را موجب بطلان روزه دانسته است . « 3 » شهيد اوّل بقا بر جنابت را موجب ابطال روزه دانسته و بر ناسى و فراموشكار ، بنابر قول مشهورتر ، قضاى نماز و روزه را واجب شمرده است . « 4 » شهيد ثانى نيز مانند شهيد اوّل نظر داده است لكن در خصوص قضاى روزه در مورد ناسى محل خلاف مىداند . « 5 » مرحوم فيض كاشانى نيز غسل را براى دخول در ماه رمضان بنابر مشهور

--> ( 1 ) . مختصر النافع ص 65 و 66 . ( 2 ) . شرايع الاسلام ج 1 ، ص 141 . ( 3 ) . تبصرة المتعلمين ص 34 . ( 4 ) . اللمعة الدمشقيه ص 56 - 58 / نيز : ترجمه لمعه ص 89 - 93 . ( 5 ) . الروضة البهيه فى شرح اللمعة الدمشقيه ج 2 ، ص 90 و 116 .