اين استدلال را در مورد تمامى امامان مىتوان به‌كار برد . زيرا تاريخ هرگز نشان نداده كه هيچ‌يك از امامان براى شناخت مطلبى به كسى نيازمند شده باشند يا نزد كسى غير از معصوم قبل از خود درس خوانده باشند » . « 1 » اين سخن ما را به موضوعى بسيار با اهميت راهنمايى مىكند كه به منابع علمى اهل بيت مربوط مىشود . منابع تاريخى اشاره‌اى ندارند كه آنها نزد كسى درس خوانده باشند . پس سرچشمهء علم آنها كجاست ؟ با مطالعه و بررسى روايات صحيح مىتوانيم منابع و مصادر علم ائمهء اهل بيت را در چهار مورد زير منحصر سازيم : 1 - قرآن كريم شمارى از روايات بر اين نكته تأكيد مىورزد كه تنها اهل بيت پيامبر حقايق قرآن ، وجوه معانى و اهداف آن را آن‌گونه كه بايد ، مىفهمند ؛ از جمله فرمايش پيامبر اكرم كه مىفرمايد : مراد از « من عنده علم الكتاب » ، على ابن ابى طالب است . « 2 » و نيز فرمودهء خود على ابن ابى طالب كه : « انا هو الذي عنده علم الكتاب » . « 3 » من همان

--> ( 1 ) - الاصول العامة للفقه المقارن ، سيد محمد تقى حكيم ، ص 179 . ( 2 ) - شواهد التنزيل ، ج 1 ، ص 40 ، حديث 422 . ( 3 ) - روايت از سلمان فارسى است . بصائر الدرجات ، ابو جعفر صفار قمى ، ص 216 ، حديث 21 .