على را خدا دانسته‌اند و مانند آنها را كنار بگذاريم - چنان‌كه معروف است ، شيعهء اثنى عشريه ، سبائيه را كفر مىدانند و ابن سبأ را موجودى موهوم مىشمارند « 1 » - بى ترديد تمام آنچه شيعه به آن قائل است ، به يك نص قرآنى يا حديث منسوب به‌پيامبر ، مربوط مىشود . » وى سپس مىگويد « آنها به‌همسايگان سنىشان مهر مىورزند و از آنها دورى نمىجويند . » « 2 » شيخ ابو زهره در كتاب با ارزش ديگر خود دربارهء زندگى امام صادق ( ع ) مىگويد « ما اگر به‌كتاب اصول برادران اثنى عشرى خود رجوع كنيم ، مىبينيم كه آنها به‌كتاب وسنت و عقل واجماع تكيه مىكنند . » و سپس در همان كتاب ضمن بررسى مسئلهء امام مىگويد : « اگر برادران ما - اثنى عشريه - امامت را امرى اعتقادى مىدانند و آن را از نظر تاريخى به‌شكلى كه بيان كرده‌اند رده‌بندى مىكنند ، آنان در اصل توحيد و رسالت محمدى با ما همراهند و ما مصرانه از آنان خواهش داريم كه عدم پذيرش اين بخش از اعتقادات را موجب نقصان ايمان يا موجب گناهكار بودن ما نشمارند ؛ و سرانجام ، اين سخن راستين را به‌زبان مىآوريم كه ديگر اختلافى ميان ما وبرادران اثنى عشرى ما نمانده است ، به‌جز آن اختلاف نظرى - تاريخى كه در عمل جايگاهى ندارد و بيشتر به اختلاف بر سر رويدادهاى تاريخ مربوط است . البته به‌نظريهء امامت از سوى مؤمنان ارج گذارده مىشود و اين اختلاف آسان

--> ( 1 ) مراجعه شود به كتاب نگارنده : عبد الله بن سبا ، بين الواقع والخيال ، كه از طرف مجمع التقريب چاپ شده است . ( 2 ) « تاريخ المذاهب الاسلاميه » ، تاليف : شيخ محمد ابو زهره ، چاپ قاهره صص 39 و 52 .