بلكه اين كفر است . زيرا ايمان به خدا و پيامبر ، از مسئلهء امامت مهم‌تر است و اين امر در دين اسلام به‌خوبى روشن است . » « 1 » بنابراين مسلمانان از نظر خود ابن تيميه ، به‌دو گروه شيعه و سنى تقسيم مىشوند كه در ديدگاه هر دو ، مهم‌ترين اصل و اساسىترين مسئله در اسلام ، نخست ايمان به خدا و سپس مسئلهء پيامبرى است . از ابن تيميه كه بگذريم ، به يك عالم اصولى بزرگى مىرسيم كه چند قرن پيش از او مىزيست . او ابومنصور عبدالقاهر بغدادي و نويسندهء كتاب الفرق بين الفرق است . به رغم اينكه امام فخر الدين رازي از امامان بزرگ اهل سنت است ، مىگويد : كتاب « الملل والنحل » شهرستانى كتابى است كه مكاتب اهل علم را به تشخيص وانتخاب خود مىآورد ، ولى معتبر نيست ؛ زيرا وى مذاهب اسلامى را از كتاب « الفرق بين الفرق » تأليف استاد ابو منصور بغدادى آورده است ، و اين استاد نسبت به‌مخالفان بسيار متعصب بود ومذاهب آنان را به‌طور صحيح نقل نمىكرد . و چون شهرستانى عقايد فرقه‌هاى اسلامى را از آن كتاب نقل كرده ، به‌همين دليل در نقل عقايد اين مذاهب اختلال پيش آمده است . « 2 » اما على رغم اين موضع‌گيرى امام رازى ، بيائيد نظر نويسندهء الفرق بين الفرق را در بارهء شيعهء اماميه بشنويم . وى مىگويد : « زيديه ، اماميه وغلات به‌صورت فرقه‌هايى پراكنده شدند . هر فرقهء ديگرى را به‌كفر

--> ( 1 ) همان ، صص 16 و 17 . ( 2 ) نگاه كنيد به « تاريخ الجهميه والمعتزله » تأليف شيخ قاسمى ، چاپ دوم ، ص 33 .