ولى آيا غرب ودست‌نشاندگانش انقلاب را به حال خود رها مىكنند تا در راه خود به‌پيش رود و با قدرت غرب مقابله كند و شوكت آن را در هم بشكند ؟ آيا آنها در برابر شور و نشاطى كه در امت اسلامى برپا شده - كه هم‌چون شادمانى از بارش باران بر زمين خشك پس از انتظارى طولانى است - ساكت مىنشينند ؟ آيا اجازه مىدهند اين شور و شوق اسلامى كه انقلاب برپا كرده ، به بار بنشيند ؟ پيروزى قيام اين ملت مسلمان و انقلاب آن كه به ظاهر غير ممكن مىنمود ، آنان را به وحشت انداخت . پس تا آن‌جا كه در توان داشتند كوشيدند تا از به‌قدرت رسيدن اسلام‌گرايان انقلابى ، جلوگيرى كنند . . ولى وقتى كه در اين مرحله شكست خوردند ، در چند محور گوناگون و به‌هم پيوسته حركت كردند : 1 . با سوء استفاده از مرحلهء به‌اصلاح آشفتگى پس از انقلاب ، شروع به‌تحريك اقليتهاى گوناگون نمودند . 2 . از گروه‌هاى ايرانى مخالف ، چه گروهك‌هاى سلطنت‌طلب و ساواكى يا بعضى از تشكيلات لائيك و سكولار حمايت كردند و آنها براى ستيز عليه انقلاب سلاح به‌دست گرفتند . 3 . محاصرهء اقتصادى و سياسى ايران كه آمريكا و اروپاى غربى آن‌را رهبرى كردند و به هنگام بحران گروگان‌هاى جاسوس‌هاى امريكائى در تهران - بوضوح آشكار شد . 4 . انجام تجاوز خارجى از راه استخدام صدام حسين و ارتش بىاختيار عراق .