ملخ به دهان مىجود و طعمه خود مىنمايد . « 1 » استاد « عقاد » در پايان كتاب خود « عبقريه الامام » ( عظمت امام ) مىگويد : « زندگى على ( ع ) در خانه و ميان زنان و فرزندانش ، زندگى زهد و بسندگى بود و كوتاه سخنى كه درباره‌اش مىتوان گفت اين است كه در حالى كه او خليفه مسلمانان بود گاهى با دست خود آردش را فراهم مىكرد و نان خشكى مىخورد كه آن را بر زانوى خود مىشكست و بالاپوشى به تن مىكرد كه بر تنش مىلرزيد و بالاخره اينكه مرده ريگ هيچ كدام از رعايايش هنگام مرگ چيزى كمتر از مرده ريگ وى نبود . » « 2 » خانه على وقتى كه پيامبر خدا ( ص ) مسجد مدينه را ساخت ، گرداگرد آن ده خانه ساخت : نه خانه از آن زنانش بود و دهمين خانه كه ميان خانه‌هاى ديگر قرار داشت متعلق به على ( ع ) و فاطمه ( س ) بود . امام ( ع ) تا هنگامى كه در مدينه سكونت داشت در آن خانه بسر برد و پس از وى فرزندان و نوادگان او تا روزگار عبد الملك بن مروان در آن نشيمن گزيدند . عبد الملك از وجود اين خانه سخت خشمگين بود و مىخواست با دستاويز قرار دادن توسعه مسجد آن را ويران كند . در آن هنگام حسن بن الحسن بن على بن ابى طالب ساكن خانه بود . از وى خواستند كه منزل را ترك كند اما گفت كه نه از آن خارج مىشوم و نه بر ويران‌كردن آن تسليم مىشوم . پس تازيانه‌اش زدند و به زور از خانه بيرون انداختند و خانه را ويران و به حرم ملحق نمودند . « 3 »

--> ( 1 ) - نهج البلاغه ، خ 224 . ( 2 ) - عبقريه الامام : 57 . ( 3 ) - مناقب آل ابى طالب : 2 / 38 ، نهج الايمان ابن جبر : 443 ، السيده فاطمه الزهراء : محمد بيومى ، 133 .